Die beroemde Nederlandse H, die de bestwillende Fransman geenszins kan bevatten, niet eens horen, laat staan uitspreken... Voor hem blijft heerlijk voor altijd eerlijk en ‘hoe heet je?’ voorgoed ‘Hoe eet je?’, wat hem trouwens veel relevanter lijkt...

Waar zou dit vreemde geval volksdoofheid toch vandaan komen?

Waarschijnlijk van de natuurlijke schichtigheid van de Franse H’s. Er zijn er namelijk twee: degene die wij totaal niet merken (le H muet, de stomme H) en degene waarvan slechts de schaduw merkbaar is (le H ‘soufflé’, de aangeblazen H). De eerste verandert de uitspraak van het woord op geen enkele manier, zoals in ‘un hôtel pas cher’: de liaison blijft bestaan. De andere laat zijn aanwezigheid slechts raden door het breken van die ‘liaison’, zoals in ‘un / haricot vert’. Regel of regelmaat ontbreken, maar de oplettende luisteraars zullen ze wel spontaan uit elkaar weten te halen. Probeer het dus: