Vreemde snuiters

In de zomer kennen de Nederlanders de lastige mug en de irritante wesp, guêpe op z'n Frans. In Frankrijk zijn er nog meer van die kwelduivels. Wat te denken van de frelons, de turbo-wespen en de minuscule oogstmijten (de aoûtats). Allemaal heel vreselijk. Maar er zijn in de talrijke apotheken van Frankrijk tal van middeltjes te koop. 

Die 0,2 mm metende larven van de aoûtats, augustelingen (ook wel tique de vendange genaamd (NL: oogstmijt of herfstmijt), kunnen, als je daarvoor gevoelig bent, echt heel hinderlijk worden en tot vreselijke jeuk leiden. Met alcohol de belaagde armen en benen inwrijven zou ook helpen. In de handel is zo'n lotion te koop: Tiq'aoûta, helpt niet echt. Wat volgens sommigen wel helpt tegen de jeuk is mentholpoeder. De lucht van lavendel zouden de beestjes zeer onaangenaam vinden. Als de jeuk niet meer is te dragen helpt het smeren van Nestocyl of de Franse producten Apaisyl of Lelong. Het leed zou kunnen worden voorkomen door op de terreinen waar de met het blote oog niet waarneembare larven van de aoûtats (volwassen zijn het de kleine rode spinnetjes) leven, beschermende kleding dragen. Het uitbundig aanplanten van lavendel zou de beestjes weghouden. Het sproeien van het gras zou de larven van deze mijtachtige verdrijven en ook spuiten kan effectief zijn (met het middel dat wordt gebruikt ter bestrijding van de rode spinnetjes, een andere lastpost voor de Franse tuin). Tips: smeer polsen en enkels in met bijvoorbeeld citronella als je in de tuin gaat werken en er auotâts zitten. Als je eenmaal gestoken bent kun je het leed proberen te verzachten met iets heets - een lepeltje uit je kopje thee -  tegen de plek te houden of er een tijdje iets kouds op te leggen. Het eerste kàn definitief werken, het laatste helpt voor een paar uur. Fransen raden aan om enkele keren per dag een heet bad te nemen en je in te smeren met kamferspiritus. Lichte troost voor de vele lijders: na enige jaren treurig krabben zou men resistent worden tegen deze vergissing van de schepping.

De frelons kunnen enkele malen steken. Verschijnselen: opgezwollen huid, jeuk en een zeer branderig gevoel. Kinderen moeten uit de buurt blijven van bloeiende lavendel. Een horzel, flinke vlieg die rond paarden vertoeft, heet een taon en kan naar steken.

Een mooi beestje, maar hij kan vernielingen aanrichten in het huis en de kippen het leven benemen: de steenmarter (fouine). De marter verzamelt overdag het voedsel buiten en wil soms graag binnen op zolder overnachten en daar ook vernielingen aanrichten. De fouine is een beschermd dier en mag niet worden gedood met een val of gif. Aan de sporen is te zien via welke 'toegang' het dier binnenkomt. Het afsluiten van die ingang is de enige oplossing om het beestje te ontmoedigen. Ook de vos (renard) is allerminst geliefd bij de plattelandsbewoners. De Franse chasseurs schieten hem het liefst onmiddellijk dood.

Bij het opknappen of restaureren van huizen komt veel kijken. Waar, anders dan bijvoorbeeld in Nederland, bijzonder op moet worden gelet, is de conditie van de balken van de dakconstructie. Termieten en andere insecten kunnen verwoestend te werk gaan. Er zijn daarom speciale bedrijven (traitement du bois) die een huis goed onder handen kunnen nemen en de termieten, boktorren en ander ongedierte bestrijden. Als binnen drie maanden na het ontvangen van de acte authentique (zeg het eigendomsbewijs van een huis) blijkt dat er termieten zijn, kan de vorige eigenaar voor de kosten van het bestrijden opdraaien.

Padden willen zich in de zomer nogal eens aanmelden aan de voordeur. Om onbegrijpelijke redenen willen die niet echt fraaie dieren (crapauds, heten ze in Frankrijk) naar binnen. Ze houden zich schuil in koele en vochtige plaatsen zoals de afvoer van de kraan buiten en bij de afvoer van de dakgoten. De dieren zijn nuttig, zij eten slakken, schadelijke insecten, rupsen. Honden moeten niet met padden gaan spelen, dat kan gevaarlijk zijn. 

Een zeer apart diertje is de loir, in het Nederlands bij enkelen bekend als de relmuis of de zevenslaper. Het dier heeft iets van een eekhoorn en een rat. Eenmaal binnen, op zolder bijvoorbeeld, kan het dier enorme ravage aanrichten door verschikkelijk knaagpartijen. Sommigen vinden het wel een aardig beestje, zo blijkt uit een reactie: 'de relmuis kan lastig zijn maar slaapt toch echt zeven maanden per jaar. Wij hebben er namelijk ook een paar op zolder. Het lastige voor ons is in hoofdzaak de herrie die ze kunnen maken. Ze hebben nog niets vernield. Het is denk ik beter een advies te geven om je Franse huis zo dicht mogelijk te maken. Bij een huis en pierre de muren goed voegen bijvoorbeeld. Daarnaast kun je tot een verdeling van de woonruimte overgaan: de zolder of de schuur is van jullie en de rest van ons. De huizen in Frankrijk zijn over het algemeen stukken groter dan in Nederland. Als je dat geduldig en vaak genoeg aan ze uitlegt snappen ze het wel!', aldus een lezer van de site.

De loir lijkt wat op de lérot. De laatste is meer een rat en heet dan ook vaak rat fruitier, verzot als hij is op het eten van opgeslagen fruit in schuren en op zolders. De lérot (eikelmuis in het Nederlands) is beige van kleur en draagt een donker masker rond de ogen. Meestal komen de relmuizen eind mei/begin juni tevoorschijn om hun kabaal te starten.

Muizen kennen we ook in Frankrijk. De gewone huismuis dient met een muizenval te worden bestreden, want dit knaagdier is vrijwel immuun voor gifkorrels. En die kleine veldmuisjes, de brave mulots, doen niet veel kwaad. Gewoon buiten de deur zetten. Maar in de moestuin kunnen zij aardige tekeer gaan en aan de wortels van de tuinboon en sjalot gaan knagen.

Teken kunnen zeer vervelend zijn voor de hond, zelfs mensen moeten oppassen voor dit nare ongedierte dat in bossen en struikgewas voorkomt en vooral toeslaat in perioden met een hoge luchtvochtigheid. Midden in de zomer is de tique minder actief. In bepaalde streken kan besmetting door de teken bij de mens de ziekte van Lyme veroorzaken. Voor de hond zijn er middeltjes die preventief werken, zoals het veel gebruikte Frontline tegen de hondeziekte babesiosis, de variant van de ziekte van Lyme voor mensen. Men kan ook ellende proberen te voorkomen door de hond regelmatig te controleren na elke wandeling. Het is snel te merken wanneer de hond door een teek is belaagd. Hij wordt lusteloos. Als het dier het rood achter zijn ogen verlies en bleek tandvlees vertoont is hij ernstig ziek en zal zonder ingreep sterven. Het is dan zaak zo snel mogelijk naar de dierenarts te gaan (le vétérinaire). Treft men een teek aan dan moet deze niet met alcohol of ether worden verdoofd, maar in zijn geheel - door voorzichtig draaiende bewegingkjes met het insect te maken - uit de huid worden getrokken, met de hand of een pincet. Er zijn speciale pincets in de handel voor het uittrekken van teken.

Slangen zijn er ook, de niet giftige couleuvre (veldslang, ringslang) en de wel giftige adder, de vipère. Wordt men gebeten door een gevaarlijk slang dan is het uiterst raadzaam de dokter te bellen. Het slachtoffer moet gaan liggen en de beet moet worden gedesinfecteerd. Een ijsblokje op de getroffen plek kan verspreiding van het gif tegengaan, zeggen sommigen. Niet doen: proberen het gif weg te zuigen of een knevelverband aan te leggen. Maar het algemene advies luidt: niets doen, het gebeten lichaamsdeel vastzetten en als de wiedeweerga naar het ziekenhuis. Het gif doet er een etmaal over om zijn dodelijk werking te doen, dus er is tijd. Wie veel boswandelingen maakt doet er goed aan een kitje medicijn mee te nemen, verkrijgbaar in handzame formaten bij de apotheek. Handige injectiespuitjes met héparine kunnen nodig zijn bij een adderbeet. Overigens levert slechts 10% van adderbeten gevaar op voor de gezondheid en is de adder bang voor het mensengebroed. De zwarte adders (péliade) houdt van vochtige plekken om zich te verschuilen en de aspis (aspic) prefereert rotsachtige en warme schuilplaatsen. Adders zijn kleiner dan couleuvres en hebben een meer driehoekige kop in een V-vorm. De kop van de couleuvre, een slang die 1,80 meter lang kan worden, is ronder en ovaler.

Iedere Fransman weet het: couleuvres zijn niet gevaarlijk, voor adders (vipères) moet je uitkijken. Maar het is wat lastig om de verschillende slangen van elkaar te onderscheiden. Adders hebben verticaal staande oogpupillen, een zigzagpatroon op de huid en zijn in Frankrijk niet langer dan een meter en gaan nooit het water in. In geval van het oplopen van een adderbeet is het van belang om te weten of men al dan niet is geïnfecteerd. Niet iedere beet gaat gepaard met het binnendringen van gif, de Fransen spreken dan van een morsure blanche. Bij een giftige beet onstaan na ongeveer vier uur plaatselijk pijn en blauwe plekken. Dan kan de situatie verslechteren en is het zaak om direct naar het ziekenhuis te gaan om zich te laten onderzoeken en een tegengif te laten inspuiten. Volgens de deskundigen is het volstrekt zinloos om aan zelfmedicatie te doen en spulletjes bij de apotheek te kopen zoals pompjes om het gif weg te zuigen. Nogal wat angstig uitgevallen wandelaars dragen die artikelen altijd bij zich. Slangendeskundigen waarschuwen ervoor dat deze producten nog nooit hun werkzaamheid hebben aangetoond, ze zijn van geen enkel nut. De apparaatjes weerhouden de bezitters ervan om actie te ondernemen die hen kan redden, namelijk om onverwijld naar het ziekenhuis te gaan. Het is belangrijk om zich bij een adderbeet zo snel mogelijk door een dokter te laten onderzoeken. Als het oedeem plaatselijk blijft, is er niet veel aan de hand. Als de plekken zich uitbreiden wijst dat op een flinke hoeveelheid gif dat in het bloed is gekomen. Dan moet er een injectie komen met een serum met tegengif. Dat kan het best in een ziekenhuis gebeuren, waar ook de nazorg kan plaatsvinden. Braken, zich niet lekker voelen, pijn in de onderbuik zijn signalen dat een belangrijke hoeveelheid gif circuleert. Vroeger kon het gebeuren dat patiënten van adderbeten drie maanden in het ziekenhuis moesten blijven als gevolg van problemen met de nieren. Sommigen raakten zelf gehandicapt. Tegenwoordig is er een serum dat, mits tijdig toegediend, de problemen snel verhelpt. Een injectie die drie uur na de beet wordt toegediend, maakt een verblijf van anderhalve dag in het ziekenhuis nodig. Na vier of vijf uur moet een bloedonderzoek uitwijzen of er problemen zijn met stollingen van het bloed. Wie vermoedt een adderbeet te hebben opgelopen, moet niet in paniek raken, maar rustig rechtsomkeert maken en naar het ziekenhuis gaan. Overigens menen de deskundigen dat de angst voor adders erg overdreven is. Honden zijn veel gevaarlijker.

Print dit artikel

De hond en de kat 

Meer dan de helft van de Franse gezinnen bezit een huisdier, meestal een kat (10 miljoen) of een hond (9 miljoen). De rest zijn vooral vogeltjes (8 miljoen), vissen (28 miljoen), marmotten, muizen en ander knagend gedierte (2,3 miljoen). En er lopen ongeveer een miljoen paarden, pony’s en ezels rond. Jaarlijks besteden de Fransen ruim € 3 miljard aan dierenvoeders.

De meeste Fransen kopen hun huisdier niet, maar krijgen het cadeau, van familie of vrienden. Wie in Frankrijk een hond wil kopen, kan naar een dierenwinkel (animalerie) gaan of een kennel (chenil) bezoeken, zich in verbinding stellen met de plaatselijke afdeling van de dierenbescherming (SPA – Société protectrice des animaux), kijken naar advertenties in de lokale krant of – als je een rashond wilt aanschaffen – wat surfen op internet en via de bekende zoekmachines naar de Franse fokkers van het begeerde hondenras gaan.

Officieel moet de verkoper een papier overhandigen dat door beide partijen wordt ondertekend en waarin aankoopdatum, ras, type en prijs zijn vermeld. Verder moet hij een gezondheidscertificaat van de dierenarts leveren en de tatoeagepapieren. Honden die ouder zijn dan vier maanden, moeten een tatoeage hebben. En bij rashonden moeten uiteraard ook de stamboompapieren aan de nieuwe eigenaar worden overhandigd. Hondjes en katjes die jonger zijn dan acht weken, mogen nog niet worden verkocht. Kom je via het amicale circuit aan een puppy (chiot, spreek uit: sjoo) of een katje (chaton), dan zul je bij de dierenarts de nodige zaken moeten regelen, zoals inentingen en het aanbrengen van een tatoeage of chip. Voor de lokale dierenarts zijn dat routinezaken.

De Société Centrale Canine (SCC), de instelling die te vergelijken is met de Nederlandse Raad van Beheer op kynologisch gebied, houdt zich onder meer bezig met de administratie van de identificatiepapieren van de hond en het bijhouden van de stamboeken. Raskatten worden geregistreerd in de cat clubs binnen de Fédération féline française (FFF).

Wanneer men een in Nederland gemerkt huisdier meeneemt naar het definitieve of tweede huis in Frankrijk, moet men contact opnemen met de Stichting Nederlandse Databank Gezelschapsdieren, de NDG, Postbus 74025, 1070 BA Amsterdam om ervoor te zorgen dat alle gegevens worden doorgegeven aan een Franse databank (SCC of FFF). In de praktijk werkt dat nog niet echt goed.

Als men een rashond wil laten dekken en de nakomelingen ook wil laten registreren als rashond (inschrijving in LOF – Livre français d’origine), moet dat vóór de dekking (accouplement) worden gemeld. Een jaar na de voorlopige inschrijving in het stamboek volgt de definitieve als de jonge rashond is getoond aan de deskundigen van de vereniging. Wanneer een Nederlandse rashond in Frankrijk wordt verkocht, zal een verklaring van de Raad van Beheer moeten worden overgelegd. Het stamboek bij katten heet LOOF (Livre officiel des origines félines).

---

Begraven van huisdier in eigen tuin
In Frankrijk is het toegestaan om een gestorven huisdier op eigen terrein te begraven. Er zijn wat regels: het graf moet ten minste 35 meter liggen van bewoning en waterputten, -bronnen e.d. Stop het dode dier niet in plastic. Het is toegestaan om de hond of kat in linnen te wikkelen of in een kist te leggen (van hout of van karton). Het gat moet diep genoeg zijn gegraven (ten minste 1 meter) om te voorkomen dat andere dieren het kadaver opgraven. Bij grote dieren van meer dan 40 kilo moet een destructiebedrijf worden gebeld die het stoffelijk overschot binnen 48 uur komt ophalen. Op het gemeentehuis en in de page jaunes zijn de adressen van deze équarrisseurs te vinden. De kosten hiervan lopen uiteen van € 80 tot € 180. Als het dier bij de dierenarts overlijdt, is het vaak het meest praktisch om het dier daar achter te laten, waarna de vétérinaire zorgdraagt voor het vervoer naar een verbrandingsinstallatie. Het is het goedkoopst om dan te kiezen voor een collectieve crematie (€ 15 tot € 120, afhankelijk van het gewicht van het dier). Het is bovendien raadzaam het overlijden van het dier te melden aan de honden- en kattenorganisaties(stamboek) door het insturen van deel B van de identificatiekaart.
(31.05.09)

---

Bij het zoekraken van de hond kan men de tatoeage (drie letters en drie cijfers, meestal aangebracht in het oor) melden op de Mairie of bij de politie. Mensen die een verdwaalde hond hebben gevonden, kunnen via de tatoeage achter het adres van het baasje komen. De registratie van honden en katten is een zaak voor Fichier national canin, (honden) 155 avenue Jean-Jaurès, 93535 Aubervilliers. Tel. 01 49 37 54 54 en Fichier national félin (katten), 112-114 avenue Gabriel-Péri, 94246 L'Haÿ-les-Roses. Tel. 01 55 01 08 08.

---

 

Huisdieren en vakantie Voor wie in Frankrijk woont en niettemin op vakantie wil, bestaan er verschillende mogelijkheden om de hond of de kat goed verzorgd achter te laten. De meest gebruikte methode is om het huisdier onder te brengen bij vrienden, familie of buren. De Fransen laten bij deze oplossing het dier vaak vóór de vakantie een paar dagen vertoeven op het logeeradres. Het is nuttig om de polis van de WA (zit in de opstalverzekering) na te lezen, voor het geval eventuele schade tijdens het logeren niet wordt vergoed. Een andere mogelijkheid is om de hond of de poes onder te brengen in een pension (kijk onder Pensions in de pages jaunes). De uitbaters daarvan verlangen een bewijs van inenting en het huisdier moet een tatoeage hebben. Het dierenpension vraagt € 18 tot € 25 per dag voor een hond en € 13 voor een kat. Ten slotte is het mogelijk mensen thuis te laten komen (garde d'animaux à domicile, Homesitting op z'n Engels), die op de huisdieren passen en en passant ook de planten water geven en op het huis passen. De kosten van een dergelijke oppas zijn wat hoger dan die van een pension. Er zijn gepensioneerden die op deze manier nuttige diensten kunnen verlenen. Er is een organisatie Ani Senior Services, die over geheel Frankrijk werkt. Wie slechts een weekendje weggaat kan ook voor ongeveer € 14 per halfuur iemand laten langskomen, die de geliefde viervoeters uitlaat en verzorgt.

Print dit artikel

 

Links

Franse ambassade
SCC (honden)
FFF (katten)
Dogs Included
Animal Services

Dierenoppas
Ani-maison
Ani-Seniors
Animado
Animal keeping
Dog sitting
Gardi canin
Homecompany France
Homesitting
Milpat30 Millions d'amis

Website teken

Print dit artikel

Deze pagina is laatst gewijzigd op 28-08-2010 om 01:04.