De komende maanden worden moeilijk voor Nicolas Sarkozy
Hij is er niet in geslaagd de economische crisis te bezweren, de koopkracht van zijn onderdanen te laten stijgen, de werkloosheid te temperen en zijn meerderheid in de Senaat te behouden. Eerder al verloor rechts Frankrijk drie lokale en regionale verkiezingen. Dagelijks wordt Nicolas Sarkozy genoemd in corruptie-affaires, de linkse politiek laat luid en duidelijk van zich spreken, terwijl de partij UMP van het staatshoofd slechts nog wat pruttelt.
In dit klimaat is het niet verwonderlijk dat er verwante politici opstaan die behoedzaam speculeren op de mogelijkheid dat een andere vertegenwoordiger van rechts Frankrijk aan La Présidentielle zal beginnen. Hierbij valt de naam van Alain Juppé (foto links), een door de wol geverfde politicus, die nu minister van Buitenlandse Zaken is en ook tijd heeft om het burgemeesterschap van Bordeaux te vervullen. In de partij is hij vrij populair. Bij het volk staat hij meer bekend als een rommelaar, die zelfs al is veroordeeld in de affaire van de fictieve arbeidsplaatsen in Parijs. De man werd bovendien uit zijn kiesrecht gezet. In het door hem zelf door toespelingen gestarte geruchtencircuit roept hij nu nog voortdurend dat Sarkozy de beste kandidaat is. Premier François Fillon, geen kandidaat, omschrijft zijn chef als de 'meest natuurlijke kandidaat'. Het Franse volk koestert een andere mening: de helft van de Fransen ziet Sarkozy niet meer als de logische kandidaat voor de UMP, maar bij de sympathisanten van de UMP zelf bij 'Sarko' nog favoriet.
Maar Nicolas Sarkozy heeft het moeilijk. Zijn populariteit is gedaald tot 32% en stond bij het begin van zijn aantreden in mei 2007 nog op 69%. Op buitenlands politiek terrein (Noord-Afrika) en economisch gebied (G20) heeft hij zich niet onverdienstelijk getoond, maar electoraal scoort dat aanzien in den vreemde niet. In eigen land liggen hij en andere politici de laatste weken onder vuur als gevolg van het opmerkelijke aantal onthullingen in lopende affaires rond steekpenningen, illegale geldstortingen en belangenverstrengeling. In Frankrijk kijkt men niet erg op van dergelijke ontwikkelingen. Drie van de vier Fransen menen dat de politici min of meer corrupt zijn.
In de reeks openbaringen is het media-optreden van de zakenman Ziad Takieddine nieuw. De Frans-Libanese bemiddelaar, goede bekende van Sarkozy, wordt verhoord na een vermoeden van meineed bij eerdere verhoren over zijn rol als trait-d'union tussen het Elysée en de Pakistaanse overheid bij de levering door Frankrijk van onderzeeboten. De man verklaart nu dat het betalen van commissies aan Pakistani - en later aan Saoedie-Arabiërs bij de levering van fregatten - officieel was en geschiedde op last van de overheid. De bedragen die daarbij omgingen waren niet mals: € 84 miljoen bij de onderzeeërs en € 200 miljoen bij de fregatten. Takieddine vraagt aan Sarkozy om hem te ontvangen en het dienstgeheim over de levering van de duikboten op te heffen. 'Hij heeft er belang bij, Frankrijk heeft er belang bij', aldus de bemiddelaar, die ervan wordt verdacht een deel van de gelden terug te hebben gevoerd via Luxemburg en Zwitserland. Secretaris-generaal op het Elysée was toen Claude Guéant, de huidige minister van Binnenlandse Zaken en trouw volgeling van de president. Sarkozy zou in die jaren negentig van de vorige eeuw een rol hebben gespeeld in deze affaire-Karachi, toen een deel van de betaalde Franse steekpenningen weer naar Frankrijk werd teruggesluisd om vervolgens te verdwijnen in de verkiezingskassen van de rechtse presidentskandidaat Edouard Balladur. Dergelijke transacties waren niet ongewoon. Ook in de affaire-Bettencourt werd contant geld uitgereikt aan politici, waarbij ook weer de naam van Sarkozy valt. Kandidaat Balladur werd overigens verslagen door Jacques Chirac die een einde maakte aan de betalingen van de smeergelden, waarna uit woede de Pakistani een bus met Frans marinepersoneel opbliezen, waarbij 11 Fransen de dood vonden. Familie van de slachtoffers procedeert al vele jaren om de zaak uitgezocht te zien.
De UMP maakt zich bij dit alles ernstig zorgen. Publicitair is het niet onhandig dat Carla Bruni dezer dagen zal bevallen van haar tweede kind en dat Sarkozy vader wordt van zijn vierde nakomeling. Maar het lange uitblijven van een defintieve beslissing of Sarkozy wel of geen kandidaat zal zijn bij de presidentsverkiezingen van mei 2012, maakt tal van partijbonzen nerveus. Bij een besluit om op te gaan voor de race zal een campagne pas in februari beginnen. Veel te laat, menen tal van ongeruste UMP'ers. In die tijd kan er veel veranderen. Wie had een jaar geleden gedacht dat de socialist François Hollande grote kanshebber zou worden voor het Franse presidentschap....?
(01.10.11)
Print dit artikel
Deze pagina is laatst gewijzigd op 21-05-2012 om 12:07.
