Gemeentehuis

Als nieuwe inwoner heb je regelmatig met het gemeentehuis, la Mairie, te maken, bijvoorbeeld voor een bouwvergunning of voor het 'levenbewijs' (certificat de vie) dat Nederlandse verzekeraars jaarlijks willen ontvangen als bewijs dat het pensioen of de (lijfrente-)uitkering nog steeds terecht naar die levende Nederlander wordt overgemaakt.

Op de Mairie geef je ook kennis van een voorgenomen huwelijk, van een geboorte of van een overlijden. Deze gegevens komen in de burgerlijke stand (état civil). Een bevolkingsregister kent men niet in Frankrijk, dus na de uitschrijving uit Nederland is een officiële inschrijving in Frankrijk niet mogelijk. Wel zul je je bekend moeten maken als er schoolgaande kinderen zijn. Om toch te weten te komen hoeveel inwoners er zijn en wie het zijn, wordt om de vijf jaar een volkstelling (recensement) gehouden. Een beetje inzicht heeft men altijd wel in het inwonertal, doordat de Fransen zich moeten laten inschrijven om aan verkiezingen te kunnen meedoen (liste électorale). 

In kleine dorpen – de meeste landgenoten wonen à la campagne – is de Mairie niet alle dagen open en moet de secretaresse, die vaak de enige fonctionnaire is, de eerste burger van zijn landbouwtrekker halen als je hem nodig hebt. Die secretaresse helpt je ook bij contacten met hogere overheden. In deze kleine gemeenschappen gaat het er ambtelijk gezien vaak zeer gemoedelijk aan toe. De ervaring leert dat een kennismakingsbezoek bij de burgemeester meestal bijzonder op prijs wordt gesteld en ook het lustig meedoen tijdens plaatselijke festiviteiten zien de Fransen alom als een blijk van goede wil van de étrangers om in een prettige verstandhouding te harmoniser met de plaatselijke bevolking.

Er zijn 36.433 gemeenten, waarvan 21.000 met minder dan 500 inwoners). Daarom is het algemene streven gericht op de vorming van communautés (nu 2400), samenwerkingsverbanden tussen dorpen, en voor de stedelijke gebieden de vorming van communautés d’agglomérations (nu 171) en communautés urbaines (nu 14). Dergelijke lichamen zullen nogal wat bevoegdheden van de lokale bestuurders overnemen en volgens de nieuwste inzichten de departementen overbodig maken. Tot de verplichte kerntaken van een gemeente behoren de uitvoering van sociale hulp, het onderhoud van de plaatselijke wegen, gemeentelijke riolering en begraafplaatsen, de zorg voor de levering van drinkwater en het afvoeren van huisvuil en het beheer van kleuter- en basisscholen.

De burgemeester wordt in Frankrijk  door de leden van de gemeenteraad, uit hun midden gekozen. De gemeenteraadsverkiezingen in Frankrijk zijn in maart 2008 gehouden, de volgende zijn zes jaar later. Sinds 1992 mogen EU-buitenlanders al meedoen aan de gemeentelijke en Europese verkiezingen. Wetsvoorstellen om ook niet EU-inwoners stemrecht te geven hebben de senaat nooit gehaald, hoewel 56% van de Fransen voorstander is van het toekennen van stemrecht voor de gemeenteraden aan alle buitenlanders onder het motto: même sol, mêmes droits, même voix. Het is dus mogelijk om,  als buitenlandse Frans ingezetene, te worden gekozen in de gemeenteraad, de conseil municipal, echter niet als burgemeester of wethouder (adjoint). In Frankrijk wonende Nederlanders konden de laatste keer stemmen voor deze verkiezingen als zij zich op tijd hadden laten inschrijven in het kiezersregister. Zij ontvangen dan de carte électorale, délivrée à un étranger citoyen de l’Union européenne résidant en France. Elk jaar bestaat in de laatste maanden de mogelijkheid om je te laten inschrijven in het kiesregister, la liste électorale.


Meer kindertjes, meer immigranten, langere levensverwachting


FransenSinds de algemene volkstelling van 1999 blijkt het aantal inwoners van Frankrijk, inclusief de koloniën, met 7% te zijn toegenomen en kwam in 2010 tot boven de € 65 miljoen. Dankzij de vruchtbaarheid van de françaises, de nieuwkomers en de verlenging van de levensduur beschikt Frankrijk over een gezonde demografische vitaliteit. Het Franse bureau voor de statistiek Insee (Institut national de la statistique et des études économiques) verklaart de snelle bevolkingsgroei door de vruchtbaarheid (1,85 kind per vrouw gemiddeld tegen bijvoorbeeld 1,37 in Duitsland), de hogere levensverwachting (in 30 jaar 8 jaar erbij voor mannen en 6,5 jaar voor vrouwen) en de groei van het migratiesaldo (2 miljoen mensen in 30 jaar.) De verschillen op het Europese territorium van Frankrijk, France métropole, zijn groot. Alle regio's hebben een groei van het aantal inwoners beleefd, met uitzondering van Champagne-Ardenne waar het inwonertal sinds enkele jaren daalt. De meeste groei valt waar te nemen in de regio's in het westen en zuiden van Frankrijk. Zo groeide in Languedoc-Roussillon het inwonertal met 14% sinds 1999. Van de overzeese gebieden zijn Guyana en La Réunion de departementen waar de bevolking groeit, maar op Martinique en Guadeloupe is sprake van verlies van inwoners. Het dichtstbevolkt blijft Ile-de-France met circa 12 miljoen inwoners; Limousin is het dunst bevokt met 741.000 bewoners en op geheel Corsica wonen slechts ruim 300.000 Fransen. De verschillen in bevolkingsdichtheid zijn ook in de dorpen en steden te vinden. Per gemeente worden gemiddeld 1750 bewoners geteld, tegen 4100 in de overige EU-landen. Van de 36.680 Franse gemeenten telde driekwart minder dan 1000 inwoners. En er zijn nog duizenden gemeenten met niet meer dan enkele honderden inwoners of minder. 77,5% van de Fransen woont in stedelijke gebieden, 9% meer dan in 1999. De meeste dynamiek valt te constateren in gemeenten van 1000 tot 10.000 inwoners die de helft van de groei voor hun rekening nemen.
(08.01.12)

Print Print dit artikel

 

Trouwen 

Trouwen in Frankrijk kan in principe alleen als je permanent in het land woont.  Er zijn burgemeesters die ook Nederlandse bewoners van een tweedehuis in hun dorp laten trouwen. Of zelfs de kinderen van buitenlandse dorpsgenoten. Het burgerlijk huwelijk wordt voltrokken in het gemeentehuis van de woonplaats van één van de twee. De ceremonie mag ook plaatsvinden in de Mairie van het tweede huis. Voor buitenlanders die in Frankrijk willen trouwen, is de papierwinkel nog iets groter dan die voor de Franse trouwlustigen. Het is verstandig om zeker vijf maanden uit te trekken om de paperassen in orde te krijgen: oorspronkelijke geboorteakten bijvoorbeeld en – bij echtscheidingen – verklaringen van voormalige echtgenoten.

De ook voor Fransen geldende doktersverklaring is niet meer nodig bij het aanvragen van een huwelijk. Het bekende certificat médical prénuptial, waarbij trouwlustigen deze verklaring nodig hadden, is afgeschaft. Na de huwelijksvoltrekking moet de Franse huwelijksakte voor paren die in Nederland wonen, worden gelegaliseerd door de autoriteiten van het desbetreffende land en de Nederlandse diplomatieke vertegenwoordiging in dat land, zo meldt het ministerie van Buitenlandse Zaken. Wie niet in de gelegenheid is deze legalisaties zelf te regelen, kan in sommige gevallen een beroep doen op de legalisatiebalie van het Ministerie van Buitenlandse Zaken. Hieraan zijn per document wel bemiddelingskosten verbonden. Meer informatie is te krijgen op de afdeling legalisaties (DPV/DF), telefoon: 070 348 4787/5901.

 

Er wordt burgerlijk getrouwd in de woonplaats van één van de twee. Met toestemming van de burgemeester kan het ook elders, maar dan moet men daar wel ten minste al een maand hebben gewoond. Het is ook toegestaan om te trouwen in de plaats waar de trouwlustigen of hun ouders hun vakantiehuis bezitten. Ook hier is toestemming nodig van de burgemeester.

Twee Nederlanders kunnen, anders dan in sommige andere landen, in Frankrijk niet naar de Nederlandse maatstaven trouwen via inschakeling van het Nederlandse consulaat.  Overigens bestaat ook voor Nedederlanders in Frankrijk de mogelijkheid om een geregistreerd partnerschap af te spreken. De regeling Pacs is in de rubriek
Erfrecht uitvoerig besproken. Keert men als gepacseerde weer naar Nederland terug, dan zal deze Pacs in de Lage Landen als geregistreerd partnerschap worden beschouwd.


Bewijs van samenwoning

Op het gemeentehuis kunnen ongehuwd samenwonenden een bewijs van samenwoning krijgen als zij een dergelijk stuk nodig hebben voor bijvoorbeeld een lening. Dit is geen samenlevingscontract zoals bij de notaris is opgemaakt, maar een stuk waaruit blijkt dat de twee echt een gemeenschappelijke huishouding voeren. Zo'n papier - certificat de concubinage - wordt meestal probleemloos afgegeven als men zich deugdelijk kan identificeren en een telefoon- of elektriciteitsrekening kan laten zien. Het certificaat heeft verder geen wettelijke waarde. Dat heeft wel de Pacs, het officiële samenlevingscontract. Pacs staat voor Pacte civil de solidarité. Meer hierover o.m. in de rubriek Erfrecht.

 
De voorbereiding van een huwelijk kan nog meer tijd in beslag nemen als van tevoren de toekomstige huwelijkse staat met de (Franse) notaris moet worden besproken in verband met zaken als huwelijkscontract en testament. Het Franse erfrecht is op het punt van onroerend goed immers heel anders dan het Nederlandse.  Als het paar vóór het trouwen een huwelijkscontract heeft laten opmaken bij de notaris, moet deze een certificaat afleveren op het gemeentehuis, zodat het bestaan van een contract in de huwelijksakte kan worden opgenomen. De inhoud van het contract zelf blijft geheim. Als het nodig is om een huwelijkscontract te wijzigen, kan dat eenvoudig (één keer per twee jaar) door wijzigingen aan de notaris op te geven of een geheel nieuw contract te laten opmaken.


Print Print dit artikel

 

Aangifte van geboorte

Uiterlijk drie dagen na een geboorte moet daarvan aangifte worden gedaan op het gemeentehuis van de plaats waar het kind is geboren. Dat zal meestal de plaats zijn van het ziekenhuis, want thuisbevallingen komen in Frankrijk vrijwel niet voor. Men moet zich identificeren en als de ouders niet getrouwd zijn, moeten beiden een verklaring tekenen.

Bij de geboorte van het kind krijgt men een gezondheidsboekje, een livret de santé, waarin alles op het gebied van de gezondheid van het kind wordt bijgehouden. Bij bezoeken aan de dokter of het ziekenhuis neemt men dit boekje mee. Frankrijk kent een uitgebreide vaccinatiekalender, waarbij de verplichte inentingen tot het zesde levensjaar gelden.

Zwangerschapsverlof (congé  maternité) is een sinds 1909 geldende verworvenheid en duurt 16 weken (6 weken vóór de verwachte bevalling en 10 weken daarna) bij de geboorte van het eerste en tweede kind. Bij het derde kind duurt het verlof 26 weken (8 weken vóór de bevalling en 18 weken erna); bij de geboorte van een tweeling 34 weken en bij een meerling zelfs 46 weken. Het zwangerschapsverlof kan nog met veertien dagen worden verlengd, als vóór de bevalling speciale ziekenhuisrust wordt voorgeschreven en nog eens vier weken na de bevalling bij een medische indicatie. Aanstaande moeders kunnen zelf bepalen hoe zij die 16 weken of 26 weken willen opnemen, het is meer à la carte geworden. De hoogte van de uitkeringen is afhankelijk van het verdiende inkomen en de daarover betaalde premie. Komt men daarmee tekort dan zal in de meeste gevallen een aanvulling worden gegeven door de werkgever en de aanvullende verzekering.

 

In de zevende maand van de zwangerschap ontvangt het gezin de prime de naissance (met inachtneming van een inkomensplafond) van bijna € 900.

 

Ook vaders kunnen verlof (congé de paternité) opnemen bij de geboorte van een kind, in totaal 14 dagen: 11 dagen (inclusief zon- en feestdagen) en de 3 dagen van het geboorteverlof. Het vaderschapsverlof is in totaal 21 dagen bij de geboorte van een meerling. De regeling geldt voor iedere vader die ‘actief’ is: werknemer, vrije beroeper, meewerkende partner, ambtenaar en zelfs geregistreerde werkloze. De dagvergoedingen zijn gelijk aan die van het moederschapsverlof.

Naast deze twee vormen van verlof kent Frankrijk – de overheid ziet graag veel Franse kindertjes in de republiek – ook nog het ouderschapsverlof (congé parental d’éducation) waarbij de ouders van ten minste twee kinderen van wie één jonger dan drie is, een jaar of tot drie jaar lang vrijaf krijgen van de werkgever (uiteraard zonder betaling van salaris) om hun kind of kinderen op te voeden. De overheidsuitkering bedraagt maandelijks ruim € 552,11 en als geen uitkering op grond van de PAJE (Prestation d’Allocation du Jeune Enfant) wordt genoten is de maandelijkse bijdrag bijna € 780. Men kan ook  gedeeltelijk blijven werken tijdens dit ouderschapsverlof (ten minste 16 uur en maximaal 28 uur per week) of kiezen voor de mogelijkheid van eerst volledig verlof en later parttime.  


 

 

Betaald ouderschapsverlof wordt wat duur
Frankrijk kent een moederschapsverlof, een vaderschapsverlof en een ouderschapsverlof. Beetje veel, meent president Nicolas Sarkozy, die het niet gek zou vinden als dat betaalde ouderschapsverlof wat korter wordt, zodat jonge moeders weer sneller aan het werk gaan. Ook is het beter als het verlof meer in parttime plaatsvindt en er ook nog wordt gewerkt tijdens de opvang van de pasgeborenen. De president acht de voorzieningen heel mooi, maar er moet met name voor de vrouwen geen straf op het lange verlof staan. Het komt niet zelden voor dat vrouwen moeilijkheden ondervinden bij het hervatten van het werk en ontwikkelingen hebben gemist. Daarom wil de president dat er wordt nagedacht over de invoering van een recht op bijscholing voor vrouwen die na de zorg voor de kleine kinderen weer aan het werk willen gaan.
Na de invoering van de
PAJE (prestation d'accueil du jeune enfant), is het mogelijk te stoppen met werken vanaf het eerste kind gedurende zes maanden en vanaf het tweede kind gedurende drie jaar. Sinds 2006 is het echter mogelijk pas langdurig verlof te nemen bij het derde kind. De beloning daarvoor is opgehoogd en bedraagt € 612 tot € 760 per maand. Het terugbrengen van de regelingen zou in 2009 moeten gebeuren en tot 2012 zouden er 200.000 kinderopvangplaatsen bij moeten komen. De discussie in Frankrijk over de lange duur van het verlof is opgelaaid na de werkhervatting in vijf dagen door de moeder geworden minister Dati van Justitie.
(18.02.09)

Ouderschapsverlof moet anders
Het ouderschapsverlof, bedoeld voor vaders en moeders die zich thuis met de opvang van jonge kinderen bezig houden, moet op een wat andere leest worden geschoeid, zo meent de Hoge Raad voor Gezinszaken. Premier Fillon heeft een rapport aangeboden gekregen waaruit onder meer blijkt dat van de 536.000 mensen die ouderschapsverlof opnemen, slechts 1% een man is. Eén op de twee vrouwen maakt gebruik van de verlofregeling omdat ze niet op een andere manier een geschikte opvang weten te vinden. De staatssecretaris voor Gezinszaken speelt nu met de gedachte om het ouderschapsverlof korter te laten duren en beter te betalen, zodat ook vaders worden aangespoord en moeders niet al te zeer in hun carrière-ontwikkeling worden geremd.
(06.06.09)


De 'gewone' kinderbijslag (allocation familiale) is nu € 123,92 netto per maand voor twee kinderen, € 282,70 voor drie kinderen, € 441,48 voor vier kinderen en € 158,78 voor elk kind meer. Daar komt nog € 34,86 voor kinderen tussen de 11 en 16 jaar en € 61,96 voor kinderen vanaf zestien jaar. Nieuw is dat gescheiden ouders de kinderbijslag kunnen verdelen als de kinderen beurtelings bij hen verblijven. Tot nu toe ging de bijslag naar één ouder, meestal de moeder.

Print Print dit artikel

 

Kinderopvang

De particuliere kinderopvang en die van de gemeenten is goed geregeld, hoewel de tekorten aan plaatsen nog
zeer groot zijn. Crèches in ondernemingen zijn er nog nauwelijks, ze komen wel voor in ziekenhuizen.

Er
bestaan twee grote groepen van crèches: de crèches collectives, bestuurd door een gemeente of departement en de crèches parentales, bestuurd door een vereniging van ouders. In crèches kunnen kindertjes terecht vanaf twee maanden. Men onderscheidt drie leeftijdscategorieën, van twee maanden tot een jaar, van een jaar tot twee jaar en van twee jaar tot drie jaar, soms vier jaar Het is niet de bedoeling dat het kroost al dingetjes van de grote wereld gaat leren. Wel wordt spelenderwijs en volgens het ritme van elk kind wat aangeleerd. De gemeentelijke crèches collectives zijn geopend van 7.30 tot 18.30 uur, soms tot 19.00 uur. De privé crèches ontvangen van 7 tot 7 uur. De kosten zijn in geheel Frankrijk dezelfde en inkomensafhankelijk.

Men betaalt 0,06% van het netto gezinsmaandinkomen voor één kind, 0,05% voor twee kinderen, 0,04% voor drie kinderen en 0,03% voor vier kinderen. Voor wie de bijdragen te hoog zijn, zijn er de CAF’s (de uitkeringsinstellingen) die toelagen kunnen verstrekken.

Ten slotte is er nog het fenomeen van de halte-garderie voor de meer incidentele opvang van het kleine spul uit gezinnen waarvan de moeder geen baan heeft. De ouders betalen hiervan slechts een paar euro per uur, die fiscaal aftrekbaar zijn voor 50%. De rest wordt gefinancierd door CAF en de gemeenten. In 2012 moet de kinderopvang voor ieder Frans huisgezin beschikbaar zijn en zal dan een afdwingbaar recht worden (droit opposable). Er moeten 350.000 plaatsen bij komen, waarvoor € 1 miljard nodig is.

Print Print dit artikel

 

Begraven of cremeren

Bij overlijden moet de plaatselijke huisarts de dood vaststellen en een certificat de décès opmaken, waarmee men binnen 24 uur na het overlijden aangifte moet doen op het gemeentehuis van de gemeente waar het overlijden heeft plaatsgevonden; zon- en feestdagen worden daarbij niet meegeteld. Paspoort of identiteitskaart en trouwboekje moeten worden overgelegd, waarna men in het bezit komt van kopieën van de akte van overlijden en de toestemming tot begraven of cremeren.

Vond het overlijden plaats in een ziekenhuis, dan komt de
verklaring van de dienstdoende arts en bij sterfgevallen als gevolg van bijvoorbeeld een verkeersongeval zal de officier van justitie (le procureur de la République) de overlijdensverklaring afgeven. Wettelijk is het verplicht de overledene binnen zes dagen te begraven of te cremeren (zon- en feestdagen niet meegeteld).

In Frankrijk is het de gewoonte dat de erfgenamen de uitvaartkosten betalen. Maar er zijn ook mensen die de kosten van de begrafenis niet willen laten drukken op de nabestaanden en ook zelf willen bepalen in welke streek hun laatste rustplaats zal zijn. Wie bij leven de zaken wil regelen, zorgt dan voor de aankoop van een concessie, een plaatsje op een  begraafplaats (cimétière). Het gaat hierbij alleen om de plaats; zaken als graf,
tombe en andere uiterlijke herinneringstekens moeten dan nog worden uitgevoerd en betaald.

Er zijn vier mogelijkheden: een tijdelijke concessie voor hoogstens vijftien jaar (nogal wat gemeenten met plaatsruimtegebrek houden het op tien jaar), een concessie voor dertig jaar, een voor vijftig jaar en een eeuwigdurende (in Parijs is dat niet mogelijk, behalve op Père-Lachaise). De termijn van betalen gaat in op de datum van de aankoop van de concessie, dus niet pas bij overlijden. In principe is een concessie in elke gemeente te koop, maar er zijn burgemeesters die hun begraafplaats reserveren voor plaatsgenoten. Na afloop van de 'huurperiode' is een concessie binnen twee jaar weer te verlengen (tegen de dan geldende prijzen); bij overschrijding van deze termijn vervallen de rechten van de aankoop en wordt geen geld gerestitueerd, noch van de huur, noch van inmiddels aangebrachte werken. Gemeentebesturen melden niet dat een concessie verloopt,
je moet dat zelf in de gaten houden. 

Voorbeeld van de kosten: in Parijs kost een eeuwigdurend graf circa € 8000 en € 700 voor een concessie van tien jaar. In kleinere steden en dorpen zijn deze prijzen lager. De prijsverschillen zijn echter groot en sommige gemeenten hanteren naast het vierkantemetertarief ook nog een
tarief voor het beschikbare aantal plaatsen in het graf. 

 


Minder begrafenissen, meer crematies

Begrafenis2Bij gelegenheid van La Toussaint (Allerheiligen op 1 november) waarbij de Franse begraafplaatsen door nabestaanden worden bedolven onder chrysanten. is onderzocht hoe de Franse voorkeuren liggen rond begraven of cremeren. Nu zegt 44% van de bevolking van 40 jaar en ouder dat zij zal kiezen voor een crematie, 37,5% wil liever begraven worden en de overige ondervraagden geven geen antwoord. De groei van het aantal voorstanders van crematie is spectaculair: in 1979 was het percentage voorstanders van crematie nog 1, 21 in 2001 en 28 in 2007. Het onderzoek is gedaan in opdracht van de uitvaartondernemingen, verenigd in de Chambre syndicale nationale de l'art funéraire (CSNAF). De crematie vindt vooral voorstanders bij jeugdigen, de minder religieuzen en bij mensen die al eens een crematie hebben bijgewoond. Zij menen bovendien dat een crematie minder 'overlast' bezorgt aan de nabestaanden, uit ecologische overwegingen te prefereren valt en ook nog eens goedkoper is dan een teraardebestelling. De Fransen die de voorkeur geven aan een begrafenis doen dat uit religieuze overwegingen en op grond van familietraditie. Zo is 68% van de mensen boven de 80 jaar nog voorstander van een traditionele teraardebestelling of bijzetting in een familiegraf.


De afwikkeling van de begrafenis of de crematie kan worden overgelaten aan de begrafenisonderneming, les pompes funèbres, bij wie via een Convention Obsèques de kosten van transport, crematie en dergelijke van tevoren te verzekeren zijn. Uit recent onderzoek is gebleken dat vooral begrafenisondernemers op het platteland nogal onzorgvuldig met de regelgeving omgaan. De grootste onregelmatigheid is het ontbreken van duidelijke prijzen voor de geleverde diensten of de materialen, zoals kisten. Te weinig wordt gewerkt met offertes en als deze al worden uitgebracht, is niet duidelijk vermeld welke
zaken verplicht zijn of wat facultatief is.


Een manier om je te verzekeren is het afsluiten van een prestation d'obsèques à l'avance. Hierbij stort de klant een bedrag in een fonds dat in beheer is bij de uitvaartondernemer in samenwerking met een verzekeringsmaatschappij. Er wordt in het contract heel nauwkeurig vastgelegd wat er voor dit verzekerde bedrag wordt geleverd. Het is voor een verzekerde te allen tijde mogelijk om veranderingen aan te brengen. Er wordt ook vastgelegd of aan de nabestaanden een meerprijs gevraagd mag worden of dat er een te veel betaald bedrag mag worden terug uitgekeerd. De uitvoerende uitvaartondernemer moet gedetailleerd aan de nabestaanden factureren. Een andere vorm is de capital ou d'épargne en prévision d'obsèques, een kapitaal- of
spaarrekening ter hoogte van de offerte van de uitvaartondernemer.

Het cremeren is nog lang niet zo ingeburgerd als in Nederland en de familie
moet in de meeste plaatsen nog vrijwel alles zelf regelen voor een crematieplechtigheid. Het aantal crematies (incinérations) neemt snel toe en jaarlijks worden er crematoria gebouwd. In 2030 zal één op de twee Fransen worden gecremeerd. Na de crematie kan de urn met de as direct worden meegenomen nadat de kosten van de verassing contant zijn afgerekend. Algemene informatie is te vinden op de site van de Fédération Française de Crémation. Ook op www.obseques-liberte.com is meer informatie te krijgen en zijn voorbeelden van 'lettres de condoléances' beschikbaar.

De gemiddelde kosten voor een begrafenis in Frankrijk zijn € 3200 (bloemen, rouwkaarten en grafsteen niet meegerekend), € 2800 voor een crematie. Meer gedetailleerde informatie is te vinden op de website van L'Association française d'information funéraire (AFIF), een onafhankelijke organisatie die gratis adviezen verstrekt. 

Print Print dit artikel

 

Ervaringen van een Nederlandse uitvaartverzorgster in Frankrijk

cimetiere

In Frankrijk zijn de gebruiken en gewoonten van het begraven of cremeren nogal verschillend met de wat meer creatieve en vooral ook meer empathische manieren van afscheid nemen. In Frankrijk is sinds enige tijd een Nederlandse uitvaartverzorgster werkzaam, die haar werk doet in de Tarn en de departementen daar omheen. Hieronder geeft zij - Marietta Kenkel - enige algemene informatie over de regelgeving en de financiële aspecten.


Uitvaart in Nederland
Wilt u dat uw lichaam na overlijden naar Nederland vervoerd wordt, dan moet u rekening houden met vervoers- en administratiekosten van zo’n € 4.500. Daarna moet de uitvaart in Nederland nog plaatsvinden. De kosten van een uitvaart zijn in Nederland hoger dan in Frankrijk: een bedrag van € 6000 is heel normaal.
Voor de administratieve handelingen na overlijden, de (speciaal geëquipeerde) kist, de verplichte balseming van het lichaam en het vervoer naar het vaderland kan men zich verzekeren in Frankrijk. De maatschappijen verzekeren u meestal wanneer u jonger dan 60 jaar bent.  Voor een dergelijke verzekering betaalt u, afhankelijk van uw leeftijd, tot ongeveer € 70 per jaar. U hebt dan de mogelijkheid om de hele familie, een (echt)paar of een persoon alleen te verzekeren. Meestal is er een ticket meeverzekerd voor een naaste die meegaat met de overledene. Informeer bij uw verzekeringsmaatschappij of zij een contrat d’obsèques of assurance d’obsèques bieden met repatriement vers l’étranger.
Misschien hebt u in Frankrijk vrienden, kennissen, buren die graag afscheid van u zouden willen nemen, voordat uw lichaam naar Nederland vervoerd wordt. Een uitvaartbegeleider kan de naasten helpen bij het organiseren van een afscheidsceremonie. Let op: over het algemeen zijn uitvaartbegeleiders in Frankrijk niet opgeleid om zo’n ceremonie inhoud te geven en te organiseren.

Uitvaart in Frankrijk
Wilt u dat uw uitvaart in Frankrijk plaatsvindt, dan heeft u de keuze tussen een crematie of begrafenis. Ook kunt u ertoe besluiten uw lichaam ter beschikking van de wetenschap te stellen.  Het is in Frankrijk mogelijk zich voor de kosten van een uitvaart te verzekeren.  Er zijn ook veel uitvaartondernemers die een dergelijke verzekering aanbieden. U kunt natuurlijk ook zelf een bedrag opzij leggen voor de kosten van een uitvaart. Het is in Frankrijk heel normaal om bij leven en welzijn een devis te vragen voor de kosten van een uitvaart. De prijs hangt nogal af van de uitvaart die u in gedachten had. Een minimum van € 2500 is reëel, de kosten van een concession en een caveau (zie hieronder) niet meegerekend. Bent u in Nederland voor de kosten van een uitvaart verzekerd, dan keert de verzekering niet automatisch hetzelfde bedrag uit als in Nederland. Informeer bij uw Nederlandse verzekeringsmaatschappij, meestal wordt een deel van de kosten vergoed op declaratiebasis.

Begraven
Wilt u in Frankrijk begraven worden, dan kan dat op de begraafplaats van uw woonplaats, op de begraafplaats van de gemeente waar u bent overleden, of op de
begraafplaats waar u een zg. grafconcessie heeft. Als u daarvoor speciale toestemming heeft van de Préfecture, die daarvoor eerst op uw kosten een onderzoek
laat doen door een hydrogéologue, kan een deel van uw eigen grond als privé-kerkhofje worden aangemerkt. Bedenkt u wel dat dit consequenties heeft als u uw huis eventueel later wilt verkopen.
Een concession of grafconcessie is een stukje kerkhof, waar uw naasten na uw overlijden een graf mogen laten graven (zoals in Nederland), of waar u vóór overlijden een caveau, een grafkelder, mag laten bouwen door een gespecialiseerd bedrijf (de marbrier). In een caveau kunnen meerdere lichamen worden bijgezet. Concessions worden door de gemeente voor een bepaalde tijd uitgegeven, voor 10, 20 of 30 jaar. Een enkele gemeente geeft een concession voor langere tijd uit, en soms komt men nog de mogelijkheid voor een eeuwigdurend graf tegen.
De prijzen verschillen per gemeente. Voor mensen met een erg laag inkomen stelt de gemeente gratis een graf op het kerkhof voor 5 jaar ter beschikking, dat in principe na 5 jaar mag worden geruimd.

Crematie
Wilt u gecremeerd worden, dan is het goed om een testament crématiste op te stellen. Dit is een in het Frans opgesteld, met de hand geschreven en ondertekend document, waarin u aangeeft dat u gecremeerd wilt worden en wat er met uw as moet gebeuren. Een model hiervoor is op internet te vinden.

colombarium2Voor urnen zijn verschillende bestemmingen toegestaan. Een mogelijkheid is plaatsing in een columbarium of urnentuin op een kerkhof. Daarvoor is toestemming van de Mairie nodig. Een andere mogelijkheid is om een urn in een caveau op een begraafplaats (bij) te plaatsen. Er is geen maximum aantal urnen. Ook hiervoor hebt u een toestemming van de Mairie nodig. Ook in de volle grond, op een eigen plaats op het kerkhof, een concession, mag een urn worden begraven. Ook hiervoor is toestemming nodig van de Mairie. Verder mag een urn vastgemaakt worden aan/in een grafmonument. U moet ook hiervoor toestemming vragen bij de Mairie. Plastic en glas zijn niet toegestaan.   
Begraven van de urn op privéterrein is onder bepaalde voorwaarden ook mogelijk. U moet hiervoor toestemming vragen aan de Préfecture, en daarna aan de Mairie.
Als u de urn graag in zee wilt laten zinken, dan moet de persoon die gemachtigd is voor de uitvaart, dit aangeven op verschillende plaatsen: de geboorteplaats van de overledene, waar de datum en de plaats van de asbestemming wordt geregistreerd. Ook moet de Mairie van de gemeente van waaruit de as naar zee vertrekt, worden ingelicht.   
Tenslotte kan de as ook naar het buitenland worden vervoerd. Daarvoor is een autorisatie van de Préfecture van het departement waar de kist gesloten is, nodig.
De as mag verstrooid worden in een Jardin du Souvenir. Deze bevindt zich bij het crematorium, of op de begraafplaats. U moet hiervoor toestemming hebben van de Mairie.
Verder mag de as in heel Frankrijk worden verstrooid, in de vrije natuur, behalve op de openbare weg en in openbare tuinen. De persoon die gemachtigd is om de uitvaart te regelen, moet dit aangeven bij de Mairie van de geboorteplaats van de overledene, waar dan de datum en plaats van asverstrooiing wordt geregistreerd. Ook moet er aangifte gedaan bij de gemeente van de plaats van de asverstrooiing. Er is hiervoor geen speciale termijn vastgesteld.
De as mag ook in rivieren en stromen worden verstrooid, als het niet mogelijk is om naar zee te gaan. Verder is er geen regel die de verstrooiing van de as vanuit een vliegveld verbiedt.  De as mag verstrooid worden in zee; er moet dan aangifte worden gedaan bij de gemeente waar de overledene geboren is en bij de gemeente van waaruit de as naar zee wordt gebracht. Er is een minimale afstand tot de kust van 300 m vereist.
Sinds  18 december 2008 is het verdelen van de as, of het bewaren van de as in huis, niet meer toegestaan. As die al voor deze datum in het huis van de overledene stond, mag  gewoon blijven staan.

Wetenschap
Wilt u uw lichaam ter beschikking stellen aan de wetenschap, dan is het nodig om een handgeschreven, gedateerde en ondertekende verklaring op te stellen en die op een voor de naasten vindbare plaats te bewaren. U moet de naam van de instelling (meestal een academisch ziekenhuis) noemen aan welke u uw lichaam ter beschikking wilt stellen.  Ook moet u een kopie van uw verklaring aan die instelling sturen. Zij verstrekt u een speciale donorpas. Verder verdient het aanbeveling om aan uw huisarts en aan een aantal naasten te vertellen wat u wilt dat er met uw lichaam gebeurt na uw overlijden, en waar uw verklaring ligt.
Als uw overlijden niet is veroorzaakt door een misdrijf en niet door een infectieziekte, dan is er meestal geen belemmering. Uw lichaam wordt dan binnen 24 uur na overlijden vervoerd naar de instelling. Voorwaarde voor het accepteren van uw lichaam is uw handgeschreven verklaring en een verklaring van de Mairie van de gemeente waar aangifte van overlijden is gedaan. De instelling neemt de kosten van de begrafenis of crematie van de delen van het lichaam die niet meer gebruikt worden, op zich.
Ter beschikking stellen van de wetenschap moet u overigens niet verwarren met orgaandonatie.

Direct na overlijden
De meeste mensen overlijden in een ziekenhuis of zorginstelling. Daar is altijd een arts aanwezig die dan een declaration de décès moet opstellen. Overlijdt iemand thuis, dan moet de huisarts gewaarschuwd worden. Met deze declaration de décès moet binnen 24 uur na overlijden aangifte worden gedaan in de gemeente van overlijden. Dit kan door de naasten gedaan worden. Ze moeten dan het trouwboekje en/of het legitimatiebewijs van de overledene en hun eigen paspoort meenemen.

Ook moet er een uitvaartondernemer, les Pompes Funèbres, worden ingeschakeld. De naasten kunnen hem bellen, of bij het bedrijf langs gaan. Het is goed om te weten dat er maar enkele producten en diensten verplicht moeten worden afgenomen: de kist, het vervoer en het personeel, waarbij er bij dit laatste geen aantallen worden genoemd. De
naasten mogen dus zelf, met familie of vrienden, hun overledene dragen. De uitvaartonderneming zal dan meestal met 2 man personeel komen om de uitvaart goed
te laten verlopen.

De uitvaartondernemer zal de naasten vragen waar en wanneer zij de uitvaart wensen. In sommige regio’s zal men er op aandringen dit zo snel mogelijk te doen. Er is echter, gerekend vanaf de dag van overlijden, 6 dagen de tijd, zon- en feestdagen niet meegerekend. Is er meer tijd nodig, om bijvoorbeeld familie uit Nederland  te laten overkomen, dan kan er door de uitvaartondernemer of door de naasten zelf bij de Préfecture  uitstel worden aangevraagd, dat in normale gevallen wordt toegekend.

Als het lichaam van een overledene enkele dagen opgebaard wordt, moeten er maatregelen worden getroffen. Meestal gebruikt men een elektrische koeling met dit
doel. In een enkel geval wordt er gebruik gemaakt van koolzuurijs. Om het lichaam van een overledene te conserveren, is het in Frankrijk ook mogelijk om een lichte vorm van balseming, de zg. thanatopraxie of soins de conservation toe te passen. Deze behandeling moet worden uitgevoerd door een speciaal daartoe opgeleide thanatopracteur. Het voordeel van zo’n behandeling is dat er geen koeling nodig is en het risico van het snel achteruitgaan van het lichaam, vrijwel is uitgesloten. De kosten zijn vrij hoog: bedragen van € 250 tot € 400 zijn geen uitzondering.

Op het Franse platteland gaat het bericht van een overlijden als een lopend vuurtje. Buren en kennissen komen meestal binnen een paar uur aan huis om afscheid te nemen van de overledene en om de naasten te condoleren en te helpen. Een en ander hangt in uw situatie af van de mate waarin u als Nederlander bent ingeburgerd in uw Franse omgeving.
De meeste mensen in Frankrijk sturen geen rouwkaarten om mensen voor de uitvaart uit te nodigen. De faire-parts, zoals ze genoemd worden, zijn over het algemeen bedoeld als bedankje na de uitvaart.  Een speciale rouwbezorgdienst zoals in Nederland bestaat in Frankrijk niet en er is dan ook geen garantie dat de post op tijd aankomt.

Het vervoer van het lichaam is aan bepaalde formaliteiten en voorschriften gebonden en moet door een uitvaartonderneming of een ambulancier worden gedaan in een speciaal voertuig. U als naaste mag de kist met de overledene dus niet, zoals in Nederland, in eigen vervoer verplaatsen. Wilt u de overledene met kist laten vervoeren naar een andere gemeente , bijvoorbeeld naar de plaats waar de afscheidsbijeenkomst plaatsvindt, dan is het goed om te weten dat de kist door een speciaal daartoe bevoegde ambtenaar of een politieagent gesloten en verzegeld moet worden en niet meer geopend mag worden. In veel gevallen bent u daarvoor ook een vacation verschuldigd, die rond de € 20 euro kan bedragen.  Als u van deze regel niet op de hoogte bent, kan dat heel teleurstellende gevolgen hebben, bijvoorbeeld als u de aanwezigen op de afscheidsceremonie de gelegenheid had willen geven om afscheid te nemen van de overledene, en de kist geopend had willen laten.

Een enterrement civile of laïque is een begrafenis die niet vooraf is gegaan door een religieuze bijeenkomst onder leiding van een priester in een kerk. Dat wil in Frankrijk niet zeggen dat er dan automatisch een niet-religieuze ceremonie wordt gehouden. Wilt u dat er een niet-religieuze afscheidsbijeenkomst plaatsvindt, dan moet u dat duidelijk aangeven bij de Franse uitvaartondernemer. Deze gaat er dan meestal vanuit dat u dit zelf organiseert.  De meeste kerken lenen hun gebouw hier niet vanzelfsprekend voor uit. Ook aula’s zoals wij die kennen bij de Nederlandse rouwcentra, kent men in Frankrijk niet. Bij de Mairie kunt u informeren of u de Salle de Fêtes uit het dorp hiervoor mag gebruiken. In de zomer kan een ceremonie in de open lucht erg sfeervol en indrukwekkend zijn.
Als u een religieuze ceremonie wilt voor uw naaste, dan kunt uzelf of de uitvaartondernemer de plaatselijke geestelijke vragen een dienst te houden. Meestal
wordt dan een bedrag gevraagd ter vergoeding, dit hangt af van de parochie of gemeente. Op het platteland is het gebruikelijk dat er tijdens de mis weinig ruimte is voor een persoonlijke noot.

Als u een plaats heeft op de begraafplaats, dan kunt u een marbrier  opdracht geven er een caveau, een grafkelder op te bouwen. Prijzen zijn afhankelijk van de grootte en van het materiaal, maar liggen al gauw rond de € 4 à 5000. Veel families op het platteland hebben zo’n caveau. De marbrier opent de caveau en kruipt erin, om te helpen de kist met de overledene op de juiste plaats neer te zetten. Het kan dan gebeuren dat de aanwezigen bij zo’n begrafenis nog andere, oudere kisten zien staan die niet meer geheel intact zijn. Voor ons Nederlanders kan dat vrij schokkend zijn. Soms bedekt de marbrier tevoren de andere kisten. Het kan hem natuurlijk altijd verzocht worden.
Soms moet er plaats gemaakt worden in een caveau. Van de oudste lichamen worden dan de beenderen verzameld en in een kleinere kist herbegraven. Dit heet réduction de corps.  Ook hier kijken wij vanuit onze Nederlandse achtergrond wat vreemd tegenaan.

Het is goed om te weten, dat in Frankrijk een crematie anders verloopt dan u in Nederland gewend bent; over het algemeen is het de gewoonte weinig tijd te
nemen voordat de overledene naar de oven gebracht wordt. Na 5 à 10 minuten vindt vaak de crematie al plaats. U kunt dan ter plaatse wachten tot het proces
voltooid is (ongeveer 1 uur en 3 kwartier), en na afloop de urn met as zelf in ontvangst nemen. Als u dat wenst kunt u op een videoscherm de gang van de overledene naar de oven volgen (u ziet geen vlammen). Als u dat niet wilt, moet u dat expliciet aangeven.
Als u een religieuze bijeenkomst wilt voorafgaand aan de crematie, dan gaat men er in het crematorium vaak vanuit dat die elders al plaatsgevonden heeft. Wilt u meer tijd voor de crematieplechtigheid, en wilt u dat de uitvaartondernemer de urn later ophaalt, dan moet u dit ook expliciet aangeven. Een medewerker van het crematorium zal u of de uitvaartondernemer dan vertellen of dit mogelijk is.
Na afloop van de crematie moet er een proces-verbaal worden opgesteld door een gemeenteambtenaar (meestal iemand van de politie). U bent hiervoor in de meeste gevallen een vacation (leges) verschuldigd, die zo rond de € 20 bedraagt, afhankelijk van de gemeente.
U kunt een urn kopen bij het crematorium, of bij de uitvaartondernemer. De prijzen van een urn kunnen enorm verschillen. Bij het crematorium hebben ze meestal ook zg. cendriers, asbussen te koop, die gebruikt worden indien de as direct verstrooid wordt.
Zoals eerder aangegeven, is het ook mogelijk om de as naar het buitenland te vervoeren.

Woont u als nabestaande op het platteland, dan zult u met een andere traditie kennismaken en merken dat buren u in de eerste periode na de uitvaart een beetje in de gaten zullen gaan houden. Ze zullen u regelmatig opzoeken, u eten brengen en kijken hoe het met u gaat.

Na de uitvaart

De factuur voor de uitvaart moet worden betaald door degene die de opdracht tot de uitvaart heeft getekend. Meestal is dat de directe naaste. Een enkele uitvaartondernemer geeft de factuur direct mee. Soms heeft de overledene de uitvaart zelf al betaald door middel van een contract of een verzekering. Een uitvaartondernemer heeft het recht om de factuur voor de uitvaart, tot een bepaald maximum,  door de bank van de overledene te laten betalen, ook nadat deze geblokkeerd is.

Het erfrecht is in Frankrijk anders geregeld dan in Nederland. Ook voor het erven van uw huis gelden in Frankrijk andere wetten. Heeft u in Nederland een testament waarbij de langstlevende partner de enige erfgenaam is, dan geldt dit in Frankrijk niet automatisch. Kijkt u voor meer details op de website Wonen en leven in Frankrijk en laat u zich informeren door de notaris in Frankrijk. Ook in Nederland zijn notarissen die gespecialiseerd zijn in Frans erfrecht. Op de websites www.afif.asso.fr en www.traverserledeuil.com vindt u ook informatie over de formaliteiten die na een overlijden vervuld moeten worden, zoals het opzeggen van abonnementen op elektra, de huur, de bankrekening en de uitkering.

Print Print dit artikel

 

Een lid van het forum Wonen en leven in Frankrijk op deze website heeft een checklist gemaakt van zaken die door nabestaanden te doen zijn bij het overlijden van een in Frankrijk wonende Nederlander.

Regelingen in geval van overlijden in Frankrijk

Actie Naam, adres, tel. nr. invullen Opmerkingen
Pompes funèbres (begrafenisondernemer) Pompes funèbres: Het kan nuttig zijn al bij leven een
begraaflocatie te bespreken op de Mairie
of via de Pompes funèbres
Overlijden officieel melden: binnen 24 uur (werkdagen), op de Mairie; deze of ziekenhuis geeft overlijdensakte af (acte de décès); Mairie levert ook certificat d'hérédité (i.v.m. erfrecht) Mairie: Meenemen: déclaration de décès getekend door arts, livret de famille (trouwboekje). Vaak regelt de pompes funèbres dat.
Correspondentie: als huis tijdelijk onbewoond is: post door laten sturen. Kan ook naar Nederland via Service de Réexpédition Définitive, gedurende zes maanden. Regelen op postkantoor. La Poste:

Benodigd: certificat d'hérédité (via de Mairie of notaris te krijgen).
Alternatief voor doorsturen post is de PAP: Prêt à Poster réexpédition, speciale enveloppen waar iemand al je post instopt en doorstuurt naar gewenste adres.

Wie betaalt rekeningen? In geval van overblijvende partner en een compte joint (gemeenschappelijk) geen probleem. Anders rekening laten deblokkeren via notaris (débloquer compte en banque par notaire) Notaris:
Comptable:
Ook mogelijk met certificat d'hérédité via de Mairie of de notaris te verkrijgen (beperkte som op te nemen, ruim € 5000 in 2002).
Nalatenschap regelen: contact opnemen met notaris binnen 30 dagen   Voor eenvoudige erfenissen kan een lokale comptable (accountant) handig zijn om praktische details met o.a. de Impôts te regelen
Opgeven aan belastingen (termijn zes maanden) via notaris, eventueel met assistentie van comptable. Déclaration de succession moet binnen zes maanden ingeleverd zijn bij het Centre des Impôts.

Centre d'Impôts:
Numéro fiscale:

 

Taxe foncière en taxe d'habitation gaan samen met het bezit/gebruik van het huis. Diegene die het op 1 januari bezat resp. bewoonde betaalt deze taxes.
Onroerend goed verkopen? Een betrouwbare makelaar agent immobilier zoeken. Verkoop kan ook via de notaris. Makelaar: Taxeren van kostbare stukken kan gratis via Chambre Nationale des Commissaires Priseurs. Inlichtingen tel. 0147708933. Foto, afmetingen en beschrijving voldoen. Ook de verkoop regelen zij.

Bank en verzekering; Franse bank melden binnen 8 dagen.
Verzekering huis (contrat multirisque et protection juridique), gaat samen met verkoop huis.

Bank contacpersoon:
Rek. nrs.:
Polisnrs.:
Bankrekening Nederland, ook creditcardmaatschappij (vaak via de bank). Andere bancaire instellingen? Autoverzekering: afhankelijk van toekomst auto. Idem Carte grise. Ziektekosten verzekering melden.
Pensioen: Officieel pensioen (AOW): SVB Sociale Verzekeringsbank.

SVB, Postbus 90151 4800 RC Breda,
tel. 076 5485010 (reg. nr. en GVA-nr.)
Pensioenfonds: (deelnemersnummer)
Lijfrenteverzekeraar (polisnummer)

Particulier pensioen (melden met deelnemersnummer bij bedrijf/pensioenfonds;
Lijfrenten (melden met polisnummer bij verzekeraar)
Opzeggen: water, elektra, gas (afhankelijk van toekomst huis). Bij verkoop regelt de makelaar deze zaken.

EDF:
GDF:
Waterleiding:
France Télécom/internetprovider:

Minder urgente opzeggingen: Redevance de l'audiovisuel (kijkgeld). Kranten en tijdschriften.
Varia: Beschrijving plaats van alle documenten. Eventueel kopie op CD of diskette aan iemand geven. Overlijdensbericht.
Adressen.
  Pompes funèbres regelt bericht in (Franse) krant, eventueel ook drukwerk.


Uitvoerige informatie over deze onderwerpen is te vinden in La Maison, uitg. Het Spectrum.

Print Print dit artikel

 
Links

ACEPP
AFIF

Fédération Française de Crémation 
Rouwbrieven schrijven

Print Print dit artikel

Deze pagina is laatst gewijzigd op 11-01-2012 om 18:18.


het weer in Frankrijk
het weer in Frankrijk
08 feb 2012

Uit de fora:

'Fransen weten niet hoe te rouwen. Waar het aan ligt weet ik niet. Vasthouden aan katholieke rituelen (rituelen geven tenslotte zekerheden...), de moeite om over eigen emoties te praten of gewoon 'cultuur'. De verhalen zijn herkenbaar en heb ik verscheidene malen ook meegemaakt. Kortgezegd: de obligate mis waarbij 90% van de aanwezigen braaf meezingt maar nooit meer in een kerk komt, de curé die zijn prevelementje houdt, rondje om de kist, de wandeling naar het kerkhof, gauw het gat in eventueel met bloemen en eten met de naaste familie. En daarna, vaak de grote stilte bij de nabestaanden. Vooral niet over praten want dat doet zeer. Ik (Nederlandse arts in Frankrijk) maak het bijna dagelijks mee, mensen of zelfs gezinnen die vastlopen in hun rouwproces. Erover praten met een psycholoog, liever niet, want als je dat toegeeft, denkt men dat je gek bent. Normale mensen gaan er niet naartoe. Met Lexomil, Atarax, Seroplex, Effexor worden de emoties gedempt....'

***

 

Thuis of in een funérarium ligt de overledene opgebaard, met een takje rozemarijn ernaast en meestal een bordje 'gewijd' water uit Lourdes. Je slaat met een nat takje een kruis boven de overledene, blijft even in de ruimte zitten om daarna nog even de familie gedag te zeggen. Je mag best mee naar de begraafplaats; dat wordt zeker op prijs gesteld, zolang je maar een beetje achteraf gaat staan. Buren en vrienden kopen vaak gezamenlijk een krans of bordje à notre voisin et ami. Dit wordt ook door dichtbijstaande vrienden in en uit de kerk gedragen, evenals andere bloemen. Ook het dragen van de kist is vaak een vrienden- en burendienst.’