Wonen en leven in Frankrijk

Nieuws

Praktijken van voorlopige hechtenis onder zware kritiek

Politie, gendarme, politiek en magistratuur voeren de laatste weken een fel debat over de manier waarop de Franse politie en justitie vasthouden aan het veelvuldig in verzekerde bewaring stellen van verdachten. Sommige advocaten hekelen de praktijken die soms in geen enkele verhouding staan tot de aard van het delict. Het debat gaat over de vraag hoe de politie moet worden geïnstrueerd om de garde à vue (voorlopige hechtenis) op een moderne, beschaafde manier te laten verlopen.

Te vaak krijgen advocaten geen of te laat toegang tot verdachten of worden bij zeer kleine vergrijpen zoals verkeersovertredingen, mensen van hun bed gelicht en gedwongen intiem fysiek onderzoek te ondergaan. Het gaat hierbij om vele tienduizenden gevallen per jaar. De roep om hervormingen wordt daarom steeds luider.

Wijzigingen in het systeem van de garde à vue zullen volgens de staatssecretaris van Justitie de rechten en waardigheid van personen beter moeten beschermen, maar zij mogen de doelmatigheid van onderzoek en aanpak van de misdaad niet in de weg staan. 'Het gaat er niet om de politie en de gendarmerie te stigmatiseren', zo reageert hij op de kritiek naar aanleiding van recente gebeurtenissen. Vier 14-jarige leerlingen van een collège, onder wie drie meisjes, werden vastgezet in een Parijs politiebureau nadat zij waren opgepakt voor een vechtpartij. De media maakten hier grote drukte van, hetgeen de katalysator betekende voor een algemene discussie. Een buspassagier die zonder kaartje reed werd gearresteerd, in de handboeien geslagen en in een politiecel gezet, was het volgende bericht. De politie heeft daarbij het recht - en maakt daarvan zeer veelvuldig gebruik - om verdachten 48 uur vast te houden. In 2008 is dat 577.816 keer gebeurd, een stijging met 35% vergeleken met 2003. Aanvankelijk was bij de statistieken 'vergeten' dat ook nog eens 250.000 verkeersovertreders het regime van de garde à vue hadden beleefd.

Politie en gendarmes verdedigen zich tegen de kritiek door te wijzen op de regels die zij slechts uitvoeren. Maar de advocatuur zegt hierop dat de politie in het geheel niet altijd verplicht is om mensen op te pakken, te fouilleren, zich te laten ontkleden en in de cel te zetten. De politie moet zich aan het algemene principe houden dat het vasthouden alleen nodig is bij ernstige feiten of om het onderzoek goed te kunnen uitvoeren.

Verantwoordelijk minister van Justitie Michèle Alliot-Marie heeft nu gezegd het aantal voorlopige hechtenissen te willen beperken tot delicten waarop gevangenisstraf staat. De minister erkende dat er dit jaar een explosie van gardes à vue is geregistreerd en dat de maatregel te algemeen wordt toegepast. Een voorlopige hechtenis is om een verdachte te verhoren; het is niet het begin van een straf. Premier Fillon liet zelfs weten geschokt te zjn door de nieuwe getallen en door het gebruik dat de maatregel is verworden tot een drukmiddel op aangehouden personen. Verdachten van overtredingen waarop geen gevangenisstraf staat, mogen volgens MAM voortaan niet langer dan vier uur vastgehouden worden als de aangehoudene daar nadrukkelijk om vraagt. Zij wil nog vóór de zomer met nieuwe, soepeler maatregelen komen. Het aantal inverzekeringstellingen is in ieder geval te hoog, zo liet de bewindsvrouw de Senaat weten.

Ook in het nieuwe wetboek van strafvordering dat in de maak is, zal aandacht worden gegeven aan de noodzaak van een menswaardige behandeling, nauwere betrokkenheid van en betere informatie aan de advocaat. De oud-minister van Justitie (socialist) Robert Badinter betreurt de 'schandalige condities' van sommige politiepraktijken en de vernederingen die daarmee gepaard gaan. Andere politici wijzen op de faam die Frankrijk zou bezitten als het land van de rechten van de mens. Op het punt van de garde à vue is Frankrijk echter de slechtste leerling in Europa. De hervorming zal snel moeten zijn, en diepgaand.

De Groenen in de Eerste Kamer en de socialisten in de Tweede Kamer hebben wetsvoorstellen ingediend om voortaan een advocaat direct na de hechtenis toe te laten en de garde à vue geheel achterwege te laten bij vergrijpen waarop een gevangenisstraf van minder dan vijf jaar staat. Ook moet een verdachte het zwijgrecht krijgen als hij in de politiecel is beland en wordt verhoord. Minderjarigen moeten daarbij meer worden ontzien en direct kunnen beschikken over een raadsman. Ook moet het dan afgelopen zijn met het gebruik dat minderjarigen zich geheel moeten ontkleden, ceintuur en veters moeten inleveren.

Inmiddels heeft de correctionele rechtbank in Parijs een signaal afgegeven en voor het eerst een voorlopige hechtenis ongedaan gemaakt, omdat de advocaten niet behoorlijk hun werk konden doen. Het tribunal correctionnel baseerde zich daarbij op twee recente beslissingen van het Europese Hof voor de Rechten van de Mens: de advocaten moeten de gelegenheid krijgen om ontlastend bewijsmateriaal te onderzoeken en moeten in staat zijn hun ondervraging voor te bereiden. Deze voorzieningen bestaan nu niet in Frankrijk. Wel mag een advocaat een kort bezoek afleggen van een half uur om te controleren of zijn cliënt niet slecht is behandeld. Hij heeft daarbij geen toegang tot het dossier. De deken van de Parijse advocaten noemt de Franse praktijken zelfs illegaal, want in strijd met het Europese recht.

Besson wil bijzondere opvangplaatsen voor illegale immigranten

Als het aan Eric Besson ligt, de Franse minister van Immigratie en Nationale identiteit, zullen illegale immigranten in 'bijzondere wachtzones' worden ondergebracht. Een vorm van quarantaine. In het voorjaar zal hij daartoe een wetsvoorstel indienen. 'Zo wordt het mogelijk om hen voldoende lang onder toezicht te houden en om op een geschikte manier over een mogelijke asielaanvraag te beslissen', aldus minister Besson in de krant Le Figaro.

Volgens de bewindsman, organisator van het verzande nationale debat over de Franse identiteit, is de Franse wetgeving niet aangepast aan de grote toevloed aan illegale migranten. 'Het is onmogelijk om binnen de voorgeschreven termijnen in erg afgelegen gebieden voldoende advocaten en vertalers van zeldzame talen te vinden.' De directe aanleiding voor het initiatief is de aankomst van 123 Koerden in Bonifacio op Corsica; 91 van hen hebben asiel aangevraagd. De anderen hebben hun reis voortgezet. Vier van hen werden in Duitsland opgepakt en vier anderen in Denemarken.

Volgens de andere grote krant Le Monde betekent het komende voorstel dat, waar ook in Frankrijk klandestiene vreemdelingen worden aangetroffen, dergelijke wachtzones kunnen worden ingesteld en waarbij de illegale kunnen worden vastgezet. In de bestaande wetgeving kunnen wachtzones alleen worden ingesteld op stations met internationale treinverbindingen, in havens of op luchthavens. Ook de termijn waarbinnen illegale vreemdelingen die met uitzetting worden bedreigd, een beroep kunnen doen op de rechter wordt verkort van 30 dagen naar 48 uur. De rechter die nu binnen 48 uur een besluit moet nemen over het verlengen van de retentie, zou in de opzet van Besson daarvoor vijf dagen de tijd moeten krijgen. De verplichting om het land te verlaten zou vergezeld moeten gaan van een driejarig verbod om weer terug te komen.

Sandrine Mazetier, nationaal secretaris van de Parti socialiste voor immigratiezaken, kwalificeert het voorontwerp van Besson als een verkiezingsactie met het oog op de komende regionale verkiezingen. Het lijkt erg op de manier waarop tal van veiligheidsmaatregelen nu snel door het parlement worden gejast (avondklok voor kinderen, strenger straffen van belagers van ouderen, hogere straffen voor geweldplegers in groepsverband). 'Het zijn de favoriete blikvangers van Sarkozy om de publieke opinie voor zich te winnen en het Front national wind uit de zeilen te nemen.'

Print Print dit artikel

Frankrijk moet veiliger en rustiger

Het was ooit een verkiezingsbelofte van president Sarkozy: naast het behoud van de koopkracht van de Franse burgers, zal de nieuwe regering zich gaan beijveren om de veiligheid van de Fransen te vergroten. Het Franse parlement, de Assemblée nationale, is begonnen met langdurige beraadslagingen over een ingrijpend wetsvoorstel, waarbij tal van zaken aan de orde komen die het land veiliger zouden moeten maken.

De burger moet in alle rust en zekerheid kunnen leven, wonen en werken op het Franse grondgebied. De voorgestelde maatregelen zijn fors, uiteenlopend van een avondklok voor kinderen en het strenger straffen van onverlaten die het op ouderen en zwakken hebben voorzien. Maar ook de bestrijding van terrorisme en de zorg voor verkeersgedrag behoren tot het pakket.

Het wetsvoorstel heet Loppsi 2 (een nieuwe, sterkere versie van de Loi d'orientation et de programmation pour la performance de la sécurité) die tot 2013 zal gelden en politie en gendarmerie nieuwe middelen moet verstrekken om doelmatiger en vooral ook harder op te treden tegen wetsovertreders. Het spectrum is zeer breed en richt zich in het bijzonder op de modernere vormen van wetsovertreding en criminaliteit, zoals die op internet met zijn kinderporno en vervalsingen, huiselijk geweld en overlast door voetbalsupporters.

Ernstige verkeersovertreders lopen de kans dat hun auto in beslag wordt genomen en notoire drinkebroers krijgen de verplichting om een alcoholmeter in de auto te installeren. Chauffeurs die onder invloed van drugs rijden en worden betrapt, zullen ook rijbewijspunten moeten gaan inleveren; nachtclubs en discotheken zouden moeten worden uitgerust met alcoholmeters.

Voor de komende vijf jaar is € 2,5 miljard uitgetrokken om de wetshandhavers beter toe te rusten om Frankrijk veiliger te maken. Het project om video-bewaking op openbare plaatsen te installeren zal krachtdadig worden voortgezet en ook tijdens grote manifestaties moeten camera's het publiek in de gaten kunnen houden. Bij inbraken en autodiefstallen zullen, zo wil het wetsvoorstel, altijd vingerafdrukken worden genomen. Dat gebeurt nog lang niet in alle gevallen.

De wetsvoorstellen zullen worden verdedigd door minister Brice Hortefeux van Binnenlandse Zaken, niet echt een vriend van collega-minister MAM (Michèle Alliot-Marie) van Justitie, met wie wordt gebakkeleid over het wat te slappe optreden van Hortefeux bij het beteugelen van hooligansgeweld en het optreden tegen individuen die het hebben gemunt op bejaarden en zwakkeren, zoals gehandicapten. Hij meent juist dat de voorstellen een krachtiger versie vormen van eerdere plannen om veiligheid en rust te garanderen. Neem de avondklok voor 13-jarigen en jonger. De minister vindt het niet aanvaardbaar dat de ouders in de probleemwijken hun verantwoordelijkheid vaak niet nemen voor de jonge kinderen die 's avonds op straat rondhangen en straatmeubilair in de fik steken. De prefect kan een gebied aanwijzen waarbinnen kinderen tussen elf uur 's avonds en zes uur 's morgen niet alleen op straat mogen zijn. De Tweede Kamer is inmiddels met dit onderdeel van de wet akkoord gegaan. Bij het herhaaldelijk in de fout gaan, zouden de ouders betraft moeten worden via korting of inhouding van de kinderbijslag. Die mogelijkheid bestaat overigens al via een in 2007 aangenomen wet. In Alpes-Maritimes isl van deze wet gebruik gemaakt, volgens Hortefeux met zeer bemoedigende resultaten.

Bij inbraken komt het steeds vaker voor dat personen van 75 jaar en ouder worden getroffen. De minister wil daarom dat er een beleid komt waarbij ouderen, die zich geïsoleerd voelen of ongerust zijn, zich kunnen melden bij de dichtstbijzijnde politiepost of gendarmebrigade. De bewaking zal dan worden opgevoerd, ook via het versterken van de reservepolitie en andere vrijwilligers, onder wie gepensioneerden. De adressen van veroordeelden voor deze vormen van misdaad zullen aan de autoriteiten moeten worden doorgegeven bij de vrijlating. Bovendien wenst de minister de maximum straffen voor dergelijke misdadigers te verhogen van zeven naar tien jaar en de boetes van € 100.000 naar € 150.000.

Bij de aanpak van de georganiseerde misdaad, de handel in verdovende middelen in het bijzonder, wil de overheid ook een fiscale aanpak versterken door het in beslag nemen van luxe goederen, zoals snelle auto's, een optreden vergelijkbaar met de 'pluk-ze'-wetgeving in Nederland. Er zijn al 50 extra inspecteurs aangesteld. Hortefeux wil nog verder gaan en een deel van de inbeslaggenomen snelle voertuigen inzetten bij de letterlijke vervolging door politie en gendarme van boeven. De overige geconfisqueerde zaken zullen via veilingen worden verkocht.

Advocaten, rechters en linkse politieke partijen veroordelen de voorgestelde maatregelen die naar hun zeggen geleidelijk aan de rechtsstaat ondermijnen. Het wetsontwerp is volgens hen niet nuttig en niet aanvaardbaar en de gedachtenwisseling lijkt paranoïa.

Print Print dit artikel

De rechterlijke macht

De rechterlijke macht in Frankrijk kent in het burgerlijk- en strafrecht drie rechtsgebieden:

1. de gespecialiseerde rechtspraak, zoals de 15 rechtbanken voor kinderen (tribunaux pour enfants) binnen de 154 rechtbanken voor minderjarigen (tribunaux pour mineurs), de conseils des Prud'hommes (in de volksmond ook tribunaux geheten - gekozenen die uitspraak doen in de geschillen tussen werknemers en werkgevers), juges de proximité (lekenrechters die kleinere geschillen oplossen), de handelsrechtbanken voor geschillen tussen zakenmensen of handelsbedrijven (tribunaux de commerce), de rechtbanken voor pachtovereenkomsten (tribunaux baux ruraux) en de rechtbanken voor sociale zekerheidszaken (tribunaux des affaires de sécurité sociale);
2. de burgerlijke rechtspraak voor geschillen tussen burgers onderling en de regeling van kleine, alledaagse conflicten (het tribunal d’instance), voor de grotere zaken het tribunal de grande instance (TGI), voor hoger beroep in civiele zaken het cour d’appel. Voor geschillen tussen burgers en overheidsinstanties is men aangewezen op het adminstratieve recht, uitgevoerd door de tribunaux administratifs, de hoven van appèl (cours administratives d’appel) en de Raad van State (Conseil d’Etat). Men wendt zich tot deze instanties bij belastingconflicten, bij problemen met de burgemeester die weigert een bouwvergunning af te geven en dergelijke.
3. de strafrechtspraak in drie niveaus: de behandeling van niet al te ernstige (verkeers)overtredingen door de politierechtbank (tribunal de police), de delicten (diefstal, oplichting, gebruik verdovende middelen) waarover de correctionele rechtbanken uitspraak doen (tribunal correctionnel), en de zware misdrijven, die voor het Hof van Assisen komen (cour d’assises), de enige rechtbank (één per departement) met een jury van drie rechters en negen leken. Meestal komt dit hof eennmaal per drie maanden bijeen en het houdt lange zittingen om de rechtsgang begrijpelijk te laten verlopen voor de leken, niet-juristen. Ten slotte onderzoekt het hoogste rechtscollege, het cour de cassation (vergelijkbaar met de Hoge Raad), de cassatieberoepen tegen de arresten van de 35 cours d’appel (hoven van beroep).

In het dagelijks leven kun je bij geschillen wel te maken krijgen met het tribunal d'instance. Deze rechtbank lijkt wat op de civiele kant van het kantongerecht in Nederland, waarin kleinere zaken worden behandeld. Maar de vergelijking houdt dan verder op. In Frankrijk kan men zich via een eenvoudige procedure tot het tribunal d'instance wenden bij huurgeschillen, als huisbazen nalatig zijn in het onderhoud of als er met de buren problemen zijn over de erfafscheiding. Zo’n procedure heet een injonction de faire, een uitdrukkelijk bevel om iets te doen of te betalen: minder dan € 4.000 bij de hulprechter, van € 4.000 tot € 10.000 dus bij het tribunal d’instance en daarboven bij de TGI.

Bij grotere zaken zal men zich moeten wenden tot de tribunal de grande instance. De TGI komt eraan te pas als er familiegeschillen moeten worden opgelost (door de speciale juge aux affaires familiales, Jaf), bij onroerendgoedzaken, bij faillissementen en bij belastingzaken. Bij de meeste zaken kan men niet zelfstandig optreden, het inroepen van een advocaat is vrijwel altijd noodzakelijk en de procedure geschiedt vooral schriftelijk.

Vrij nieuw is de instelling van een type rechter, zeg een hulprechter, die kleine zaken kan afhandelen ter ontlasting van de rechtbanken. Deze juges de proximité houden zich bezig met kleine, alledaagse kwesties die de € 4000 niet te boven gaan (dezelfde categorie zaken onder de € 10.000 waarmee de gewone juges d’instance zich bezighouden). Hij kan ook verkeersboetes regelen, maar nooit vrijheidsstraffen uitdelen. Bij dergelijke kleinere gedingen is evenmin beroep bij een hoger college mogelijk. De enige mogelijkheid hiertoe is appèl aanteken bij de cassatierechter. Wie een zaak wil aanspannen omdat hij zijn geld niet terugkrijgt van een onwillige winkelier of wanneer de aannemer het laat afweten, kan via een aangetekend te versturen formulier de procedure laten starten. Meestal ontvangt men dan binnen drie maanden bericht om op de zitting te verschijnen al dan niet samen met een advocaat of een familielid. De juge de proximité begint altijd met een poging om de partijen met elkaar te verzoenen.

Een echt kort geding aanspannen – intenter un référé d’urgence – kan uiteraard ook. De rechtbankpresident kan in spoedeisende gevallen op zeer korte termijn een uitspraak doen. Maar de afhandeling van minder spoedeisende zaken duurt lang in Frankrijk, vaak zeer lang tot jaren aan toe. Meestal probeert ook het tribunal d’instance partijen te verzoenen (tentative préalable de conciliation) om daarmee een proces te vermijden. De procedure hiervoor is zeer eenvoudig. Je gaat naar de griffie en vult een formulier in. Op de zitting moet je jezelf vertegenwoordigen en dus in persoon verschijnen. Sinds enige jaren wordt de rol van de rechtbankpresident in zulke bemiddelingspogingen overgenomen door een bemiddelaar (conciliateur de justice), waarvan er inmiddels 1800 actief zijn en gratis hun diensten verlenen bij het oplossen van conflicten tussen burgers. Hun adressen zijn op internet te vinden. Daarnaast verwijzen officieren van justitie en rechters ook steeds meer naar de bemiddelaars, de médiateurs judiciaires, die niet gratis hun diensten aanbieden. Zij treden vaak op bij familiekwesties, zoals echtscheidingen.

Grotere zaken (boven de € 10.000) worden dus behandeld door het tribunal de grande Instance (nu nog 181 vestigingen) en partijen moeten zich bij het kostbare en langdurige proces in principe laten bijstaan door een advocaat, terwijl het ook mogelijk is dat de kemphanen zelf het woord voeren. De regering-Fillon onder leiding van president Sarkozy streeft naar een drastische terugbrenging van het aantal rechtbanken. Zo is besloten dat het aantal tribunaux d’instance met bijna de helft wordt teruggebracht in 2010 en de TGI’s met ruim 20 in 2011.

Print Print dit artikel

Deurwaarder

De deurwaarder overhandigt officiële ambtelijke en gerechtelijke stukken, dwangbevelen bijvoorbeeld en rechterlijke uitspraken. Maar hij kan ook in zijn niet-gerechtelijke hoedanigheid optreden bij het in der minne schikken van lastige kwesties.

Hij kan proces-verbaal opmaken van een ruzie tussen twee partijen, kan ter plaatse komen kijken, kan een partij sommeren zijn verplichtingen na te komen enzovoort. Als bijvoorbeeld de aannemer de fouten niet wil herstellen of niet meer komt opdagen, valt het te overwegen uiteindelijk de huissier in de arm te nemen, die de weigerachtige maçon kan dwingen zijn verplichtingen na te komen. Het inschakelen van de deurwaarder of het dreigen daarmee maakt vaak vrij veel indruk. Komt de huissier in actie, dan vraagt hij daarvoor wel een vrij pittig honorarium.

Consumentenorganisaties ergeren zich aan de praktijken van vooral de grotere kantoren om voor elke rechtshandeling akten op te maken of processen-verbaal te schrijven, die elk afzonderlijk in rekening worden gebracht. Vaak kan ook een gewoon briefje voldoende zijn. De vaste tarieven zijn gebaseerd op grondslagen (taux de base) van € 2,20 exclusief TVA. Een eenvoudige dagvaarding kost 8,5 taux de basehonoraires libres, vrije tarieven, waarbij het noodzakelijk is van tevoren een schriftelijke prijsopgave te vragen. Want de deurwaarders hanteren zeer verschillende tarieven. Ook blijkt dat zij de gereglementeerde tarieven massaal aan hun laars lappen. ofwel € 22,37 inclusief TVA. De werkzaamheden die niet onder deze vaste tarieven vallen, worden berekend op basis van

Print Print dit artikel

Rechtsbijstand, rechtswinkels

Er zijn in Frankrijk ongeveer bijna 44.000 advocaten actief, meestal keurige, kundige en eerlijke mensen. Toch is het goed om bij een zaak van tevoren te informeren naar de kosten. Er zijn drie manieren om het ook in Frankrijk pittige honorarium vast te stellen: van tevoren een bedrag afspreken, betalen naar de bestede uren of het honorarium pas betalen bij een succesvol verlopen procedure, het 'no cure no pay'-systeem.

Via het forum van deze website Wonen en leven in Frankrijk en ook langs andere wegen zijn veelvuldig negatieve berichten geuit over de kwaliteit van de dienstverlening van de Franse advocaten. Zij zouden die rijke Hollanders wel eens een lesje leren, zo vallen de talrijke klachten samen te vatten. Twee lezers van deze site zijn daarom met een handleiding gekomen met tips over hoe je moet omgaan met de Franse advocatuur. De belangrijkste passages daaruit:
'Wanneer je de hulp van een advocaat inroept om je belangen waar te nemen, realiseer je dan dat de opdracht aan een advocaat bij hem geen emotionele gevoelens teweeg brengt. Hij zal zich weliswaar over je probleem buigen, maar is daar emotioneel niet bij betrokken. Natuurlijk wil hij, samen met jou, een goed resultaat bereiken. Hij zal aandachtig naar je luisteren, maar in eerste instantie betekent je opdracht 'handel'. Het is efficiënt om de advocaat van te voren een schriftelijke probleemomschrijving aan te reiken, zo mogelijk met kopieën van de bewijsstukken of andere relevante zaken. Dat maakt het voor hem gemakkelijker zich in je zaak in te leven, en… dat bespaart uiteindelijk kosten.'

De Franse overheid kent vergoedingen toe aan Fransen die onvoldoende middelen hebben om een advocaat te betalen. Aanvragen voor juridische bijstand (aide juridictionnelle) zijn te krijgen op de gemeentehuizen en bij de bureaus voor juridische hulp op het tribunal de grande instance. Verdient men maandelijks gemiddeld minder dan € 915 dan zijn alle kosten te declareren. De grens is € 1372 als men gedeeltelijke rechtsbijstand nodig heeft. De plafonds worden opgehoogd voor het geval het gezin uit meer personen bestaat. Via een oplopende inkomensschaal neemt de vergoeding af. Wie een rechtsbijstandsverzekering bezit (assurance protection juridique), heeft geen recht op de gefinancierde rechtsbijstand.

In een kleine 60 departementen zijn meer dan 1200 rechtswinkels werkzaam. Hier heten ze MJD, ofwel Maisons de justice et du droit. Zij staan de burger bij in geschillen met huiseigenaren en buren en verlenen rechtshulp bij echtscheidingen en andere familiekwesties. Maar anders dan in Nederland, vervullen de MJD - vaak gesitueerd in 'moeilijke' wijken - ook een rol voor Justitie. Je kan er als slachtoffer terecht bij berovingen, agressie en dergelijke. Verder lijkt het veel op de Nederlandse rechtswinkels. Je krijgt gratis juridisch advies, bijvoorbeeld om met een bemiddelaar of ombudsman (médiateur of conciliateur) in zee te gaan. Je kunt er ook in contact komen met deurwaarders, notarissen of schrijvers die je kunnen helpen bij het opstellen van een brief. Er worden echter geen advocatendiensten verricht buiten de dagelijkse conflictoplossingen of bij andere kleine zaken of kwesties waarbij minderjarigen zijn betrokken. Adressen van de MJD zijn te krijgen bij het gemeentehuis, de paleizen van justitie, de prefecturen of de politie/gendarmerie. Ook de website van het Ministerie van Justitie geeft hierover informatie. Een groot aantal advocatenkantoren hanteert zelf een systeem met lage tarieven voor mensen met een bescheiden inkomen (minder dan circa € 1250 per maand).

Sarkozy wil samengaan advocaten, notarissen en accountants
Een werkgroep studeert al geruime tijd op een rapport om de Franse advocaten en notarissen nauwer te laten samenwerken of zelfs te laten samengaan. Ook de aansluiting van accountants zou hierbij gewenst zijn. Deze samenwerking of fusies, in Nederland bijvoorbeeld gemeengoed, is een wens van president Sarkozy. Het volledig samengaan van de advocatuur en het notariaat stuit echter op grote weerstand bij de 8700 notarissen, die als beroepsgroep vrezen te worden opgeslokt door de 50.000 advocaten. Na hun studie zouden aankomende advocaten, notarissen en leden van de rechterlijke macht nog twee jaar verder moeten studeren om daarna een specifieke richting te kiezen, een werkwijze die is geïnspireerd op het Duitse model. De advocaten in de onderzoekscommissie menen dat zij steeds meer juridisch werk doen in adviserende zin, maar voelen zich daarbij beperkt doordat notarissen het monopolie bezitten bij het opmaken van aktes in onroerendgoedtransacties, een miljardenzaak.
De door de staat gefinancierde juridische bijstand aan personen met gematigde inkomens, de aide juridictionnelle, is de achilleshiel van de advocatuur. Zonder deze gesubsidieerde rechtsbijstand zou het aantal advocatenkantoren drastisch minder zijn. Niettemin menen de advocaten dat hun beloning bij deze AJ niet in verhouding staat tot het werkelijk verrichte werk. In vijf jaar zouden de kosten met 400% zijn gestegen en het aantal mensen dat van de AJ gebruik maakt, is tot bijna een miljoen gestegen. In 1991 was dat aantal nog 350.000.
(12.03.09)

Que Choisir is een maandblad dat ook lokale verenigingen kent. Abonnees kunnen daar terecht voor raad en bijstand. De adressen van de lokale verenigingen zijn te vinden op de website van de uitgever. Abonnees kunnen zich ook gratis laten inschrijven voor de Information juridique par téléphone. Je ontvangt dan een carte met je toegangsnummer. Via dit telefonische spreekuur (numéro azur, gesprekskosten tegen lokaal tarief) is viermaal per jaar juridisch advies te vragen.
Ten slotte kunnen in de sfeer van loondienst, ontslag en dergelijke benadeelden in een eenvoudige procedure verhaal halen bij de al genoemde conseil des prud’hommes (raad voor arbeidsgeschillen, bestaande uit werkgevers en werknemers). Deze raad kan ook snelrecht toepassen, lijkend op de procedure van een kort geding.

Op een lijst van de Nederlandse ambassade in Parijs zijn de namen en adressen vermeld van Nederlandse advocaten(kantoren) in Frankrijk.

Print Print dit artikel

Deze pagina is laatst gewijzigd op 21-02-2010 om 09:57.