|
|
Bevallen
Thuis bevallen (accouchement à domicile) is niet de gewoonte in Frankrijk. Vrijwel alle geboorten vinden plaats in het ziekenhuis of in een (privé)kliniek, waar de vrouw normaal gesproken drie dagen verblijft. De zwangerschap wordt maandelijks gecontroleerd door gynecoloog en/of verloskundige (sage-femme).
Er wordt bloed geprikt om verschillende ziekten op te sporen zoals rode hond (rubéole), hepatitis (leverontsteking), HIV maar ook toxoplasma. De laatste is een parasiet die door uitwerpselen van katten overgebracht kan worden. Vaak maak je zo’n infectie door zonder er erg in te hebben en heb je dus antistoffen. Vrouwen die geen antistoffen hebben, lopen het risico tijdens een zwangerschap besmet te raken. In Frankrijk wordt, bij de vrouw die geen antistoffen heeft, maandelijks bloed geprikt om te kijken of er toch geen infectie optreedt, die dan behandeld moet worden. Verder hebben alle zwangeren recht op drie echografieën, inclusief een echo om aangeboren afwijkingen (bijvoorbeeld hartgebrek of nierafwijkingen) op te sporen.
Vanaf de leeftijd van 38 jaar kan er vruchtwaterpunctie (amniocentèse) worden verricht om onder meer het syndroom van Down op te sporen en andere afwijkingen van de chromosomen. Ook als er in de familie aanwijzingen zijn. Al met al zijn zwangerschap en bevalling behoorlijk gemedicaliseerd in Frankrijk. De moederlijke- en zuigelingensterfte in Frankrijk is lager dan in Nederland.
Het ziekenfonds stuurt na de eerste kennisgeving een carnet de maternité. Het boekje wordt overhandigd aan de ouders op de kraamafdeling nadat de kinderarts de baby heeft onderzocht. De blauwe pagina’s daarin moeten bij elk bezoek aan de dokter worden ingevuld. Na de geboorte wordt de baby een jaar lang gecontroleerd door dokter, kinderarts of gezondheidscentrum. De bevindingen komen in het carnet de santé van het kind. Het boekje blijft tot aan de puberteit in het bezit van de arts. De vergoeding van de dokterskosten bedraagt in de eerste vijf maanden de gebruikelijke 70% van de Sécu. Het ziekenfonds vergoedt vanaf de zesde maand van de zwangerschap rechtstreeks de medische kosten voor 100% wanneer de bevalling plaatsvindt in een gewoon ziekenhuis (hôpital public) of in een clinique conventionnée. De kosten van de bevalling in de wat luxere en dus duurdere clinique agréée worden slechts gedeeltelijk vergoed. De rest wordt meestal bijverzekerd via de eigen mutuelle.
Print dit artikel
Naar het ziekenhuis
Middelgrote plaatsen hebben alle een ziekenhuis, een CHR (centre hospitalier régional) en in de grote plaatsen opereert de CHU (centre hospitalier universitaire, zeg maar een academisch ziekenhuis). Er zijn ook particuliere ziekenhuizen, eertijds vaak religieuze instellingen, die in weinig meer zijn te onderscheiden van de algemene ziekenhuizen. Ook het systeem van vergoedingen en verzekeringen is vrijwel gelijk aan dat bij de publieke hospitalen.
Wie wordt opgenomen moet in de regel zelf € 18 per dag betalen (2011), het forfait journalier, dat niet wordt vergoed door de Sécu maar wel meestal door de aanvullende verzekering. Vaak is de service wat beter in de privé-ziekenhuizen. Voor het wat grotere comfort (eigen kamer, telefoon, televisie) dient wel extra te worden betaald (forfait hospitalier.) Het is dan verstandig je ervan te vergewissen dat de verzekering of de CPAM alle onkosten vergoedt. De 'normale' kosten van een verblijf en een behandeling in een openbaar ziekenhuis of toegelaten privé kliniek worden voor 80% vergoed, de rest moet van de mutuelle komen. Afzonderlijk af te rekenen zijn steeds de consulten die vóór en na een chirurgische ingreep betaald moeten worden. Ook het voorafgaande informatieve consult aan de anesthesist moet worden afgerekend en soms ook de extra honoraria die chirurgen menen te kunnen vragen.
In Frankrijk moet men zelf voor handdoeken en dergelijke zorgen, deze worden niet door het ziekenhuis verstrekt, zo heeft menige Nederlander die werd opgenomen tot zijn schrik ervaren. De bezoekuren zijn ruim, de efficiency is groot, de wachtlijsten zijn kort of bestaan niet en de kwaliteit van het eten is matig. Een glaasje wijn drinken mag, mits het bezoek zo vriendelijk is een fles mee te nemen. Anders is ook dat de patiënt bij wie een radiologisch onderzoek (radio) is gedaan of een echo of scan is gemaakt, de foto’s en uitslagen mee naar huis mag nemen.
Nogal wat eenvoudige medische verrichtingen kunnen ook thuis gebeuren door de zelfstandig gevestigde infirmières; zij komen bloed afnemen, rijden de monsters naar de analyselaboratoria en doen verder de werkzaamheden die in Nederland vroeger door de wijkverpleegster werden gedaan. In Frankrijk hoef je niet een paar weken te wachten op de uitslag van zo’n bloedtest. De infirmières brengen de monsters naar een van de talrijke commercieel gerunde laboratoria en de volgende morgen brengt de post de resultaten van het onderzoek, thuis én bij de huisarts. De meeste kosten worden vergoed door het ziekenfonds of de verzekering.
Ook in Frankrijk is het streven erop gericht de patiënten zo kort mogelijk in het ziekenhuis te houden. Steeds terugkerende behandelingen of kleine ingrepen gebeuren hier ook poliklinisch, hôpital du jour. Thuis kan de zorg ook op afstand worden verzorgd door het medische team van de behandelend geneesheer. Dit systeem staat bekend als de HAD (hospitalisation à domicile). De grootste vereniging voor thuiszorg op het platteland is de ADMR (Aide à domicile en milieu rural).
Particuliere ziekenhuizen spreken van oneerlijke concurrentie De particuliere ziekenhuisinstellingen in Frankrijk verharden hun verzet in de prijzenoorlog met de publiek gefinancierde ziekenhuizen. Bij de Europese Commissie, het dagelijks bestuur van de Europese Unie, ligt al enkele maanden een klacht van de federatie van het particuliere ziekenhuiswezen tegen de Franse staat wegens het in gevaar brengen van de vrije concurrentie en het verlenen van 'onwettige hulp' aan de publieke instellingen. 'Brussel' moet het laatste woord hebben in het eeuwigdurende debat over de 'financiële discriminatie' tussen privé en publiek. De federatie maakt zich al jaren boos over de verschillende vergoedingen die de Sécurité sociale toekent. Bij vergelijkbare operaties ontvangen de publieke ziekenhuizen hogere vergoedingen, onder meer doordat de medische behandelingen en ingrepen in de openbare ziekenhuizen over het algemeen veel duurder zijn. Het verschil kan zelfs tot 26% oplopen, meent de federatie waarbij 600 klinieken en particuliere ziekenhuizen zijn aangesloten. Als voorbeeld noemt men de plaatsing van een kunstheup. Bij een door de overheid gefinancierd ziekenhuis kost een dergelijke ingreep € 6457 tegen € 5492 bij een particuliere kliniek. De Franse Algemene Rekenkamer heeft in zijn laatste verslag gepleit voor een gelijktrekking van de tarieven in 2018. In 2009 besloot de overheid al om deze gelijktrekking in 2012 voor elkaar te hebben, maar moest de invoeringsdatum naar 2018 brengen. Het uitstel werd verklaard door de afwezigheid van gedegen en geloofwaardige studies over de verschillende tarieven. De publieke hospitalen hebben gereageerd op de actie van de privé-klinieken en menen dat de prijsverschillen niet 26 maar 17% zijn. Zij ergeren zich aan de voortdurende agressieve houding van de particuliere instellingen, die minder zijn geïnteresseerd in onderzoek voor het algemeen belang en meer in het behalen van financieel gewin. (13.09.11)
Prijzen publieke ziekenhuis en privé klinieken vergeleken De Franse privé ziekenhuizen hebben de strijd aangebonden tegen de algemene ziekenhuizen en hebben een 'hostocomparateur' in het leven geroepen, waarop de prijsverschillen te zien zijn van de 50 meest voorkomende medische ingrepen. De Fédération de l'hospitalisation privée (FHP) wil daarmee het algemene beeld wijzigen dat de klinieken over het algemeen duurder zouden zijn dan de gewone ziekenhuizen.
Franse ziekenhuizen: 400 vermijdbare fouten per dag Dagelijks komen 900 medische incidenten voor in Franse ziekenhuizen. 400 van deze ongelukken en fouten hadden vermeden kunnen worden, ongeveer even veel als in 2004 toen voor het eerst een onderzoek naar het falen in ziekenhuizen werd gedaan. Van deze onnodige fouten heeft 20% te maken met medicijnen, waarvan de werking niet altijd goed wordt bijgehouden. Evenals in 2004 constateren de onderzoekers nu dat veel van de fouten zijn te wijten aan menselijke tekortkomingen. Niet zozeer door een gebrek aan kennis, maar meer door slechtere werkomstandigheden, onvoldoende toezicht, slechte organisatie of gebrek aan communicatie. Niet alle 'ongewenste evenementen' zijn vermijdbaar en kunnen een gevolg zijn van hogere risico's waaraan zwakke of oude mensen met een slechte staat van gezondheid blootstaan. Het Franse rapport verschijnt gelijktijdig met een rapportage in Nederland. Daar overlijden jaarlijks 1960 mensen in het ziekenhuis als gevolg van vermijdbare fouten. Dat betekent dat 5,5% van alle sterfgevallen in het ziekenhuis voorkomen had kunnen worden. Deze cijfers blijken uit een onderzoek naar patiëntveiligheid in ziekenhuizen en hebben betrekking op 2008. In 2004 stierven er nog 1735 mensen in het ziekenhuis als gevolg van vermijdbare fouten. Onderzoekers denken dat het probleem niet alleen bij de ziekenhuizen ligt. Patiënten hebben meerdere ziektes, ze zijn ouder en ook zwakker. Hierdoor is de kans dat er iets mis gaat groter. Internationaal gezien doet Nederland het nog vrij goed. In het buitenland ligt de vermijdbare sterfte tussen de 3 en 12%. (26.11.10)
Klanttevredenheisonderzoek in alle Franse ziekenhuizen
Vanaf 2011 zullen alle Franse ziekenhuizen tevredenheidsonderzoeken moeten gaan uitvoeren onder hun patiënten. Deze 'klanten' van de particuliere en privé ziekenhuizen zullen anoniem naar hun ervaringen worden gevraagd, op grond waarvan uiteindelijk een klassering kan worden samengesteld over de kwaliteit van de Franse hospitalen.
Gevraagd zal worden naar de ervaringen bij de ontvangst, de kwaliteit van het verstrekte voedsel en tal van andere zaken rond de medische behandeling en verzorging. De uitkomsten zullen openbaar worden gemaakt. De circa 1300 ziekenhuizen zullen zelf en voor eigen rekening ook telefonische enquêtes houden onder een willekeurige groep van 120 patiënten die langer dan twee dagen opgenomen zijn geweest. Jaarlijks zullen zo 150.000 personen worden ondervraagd. In 2011 zullen de uitkomsten over de tevredenheid worden verwerkt door enquêtebureaus en gepubliceerd in de vorm van een algemeen gemiddelde. Vanaf 2012 komen de gedetailleerde uitkomsten per instelling in de publiciteit, ook online.
Volgens de Fédération hospitalière de France zijn alle ziekenhuizen overtuigd van het nut van de oordeelspeilingen. Patiënten worden meer als klanten beschouwd en dankzij de toegenomen informatie bij de patiënten is de in Frankrijk nog niet zelden voorkomende paternalistische verhouding arts-patiënt aan het veranderen naar het voorbeeld van de Angelsaksische landen. De patiëntenverenigingen juichen het initiatief van de toenmalige minister van Volksgezondheid Bachelot toe, maar vrezen dat toch veel patiënten een ziekenhuis zullen blijven kiezen dat hun is voorgschreven door de behandelende arts. Ook de geografische ligging is een belangrijke factor bij de keuze.
Het is niet vanzelfsprekend dat de patiënten een oordeel kunnen hebben over de kwaliteit van de medische behandeling. Sommige - chronische - patiënten kunnen de indruk hebben dat zij uitstekend worden verzorgd, terwijl dat niet altijd het geval hoeft te zijn. De uitkomsten van de onderzoeken zullen vooral betrekking hebben over de voorzieningen en het geboden comfort en informatie. Een volgende stap bij de beoordeling van de ziekenhuizen zal zijn een meting van de sterfte of complicatie als gevolg van de behandeling. De medische stand staat nogal huiverig tegenover deze uitbreiding van de kwaliteitsmeting, die echter een groot deel van het publiek meer zal aanspreken.
Print dit artikel
Actieve euthanasie blijft verboden
Euthanasie blijft strafbaar in Frankrijk. Aan premier Fillon is een rapport aangeboden, waarin nieuwe voorstellen worden gedaan omtrent de rechten van zieken aan het einde van hun leven. Jean Leonetti, arts en burgemeester/kamerlid van Antibes schrijft in een parlementair rapport dat het 'niet nuttig en gevaarlijk is om de uitzondering van euthanasie op te nemen in de wet.' Hij meent dat justitie in elke afzonderlijke situatie al mild en met zachtmoedigheid optreedt. Hoewel euthanasie dus strafbaar blijft, pleit de rapporteur voor nieuwe maatregelen zoals het bestuderen van de dagelijkse praktijken, het invoeren van betaald verlof voor naaste verwanten die een rol bij stervensbegeleiding kunnen spelen en de vorming van het instituut van referentie-artsen.
De onderzoekscommissie werd ingesteld na het publieke rumoer dat ontstond na de zelfdoding van de zieke Chantal Sébire. Zij heeft in 59 zittingen met 74 deskundigen gesproken en is op bezoek gegaan in vier landen, waarvan drie euthanasie hebben gelegaliseerd. Niettemin weigert de Franse parlementaire commissie het recht op de dood te erkennen en pleit voor een betere toepassing van de wet van 2005 die slecht wordt toegepast, zodat te weinig rekening wordt gehouden met de rechten van een zieke aan het einde van zijn of haar leven. Daarom moeten er betere medische observaties komen en zullen vanaf 2010 in elke regio en vanaf 2013 in elk departement centra moeten komen waar gemakkelijker palliatieve (pijnverzachtende) zorg kan worden verleend. Referentie-artsen kunnen worden geraadpleegd bij complexe gevallen, aldus het voorstel. Ten slotte zou er een proef met een betaalde verlofperiode van 15 dagen moeten komen, waarbij naaste verzorgers de zieke kunnen begeleiden. Het behulpzaam zijn bij zelfdoding wijst het rapport niet af, want dat is bij wet niet verboden. Verboden blijft wel de vorm van actieve euthanasie op verzoek, uitgevoerd door een derde. Dat blijft moord. Rapporteur Leonetti constateert overigens nog dat in landen waar de palliatieve zorg verder ontwikkeld is, het aantal verzoeken om actieve euthanasie aanzienlijk is verminderd. Nederland wordt hierbij nadrukkelijk genoemd.
De overheid heeft een maatregelen ingevoerd, bedoeld voor mensen die een familielid of vertrouwd persoon begeleiden in zijn laatste levensdagen. De uitkering bedraagt € 51 per dag voor een periode van maximaal drie weken.
Grote meerderheid voorstander van euthanasie Een zeer grote meerderheid van de Franse bevolking (94%) is voorstander van het toepassen van euthanasie in bijzonder gevallen, zoals bij een niet meer behandelbare ziekte. Wettelijk is euthanasie in Frankrijk verboden. In 2001 verklaarde nog 88% van de Fransen een wet te willen goedkeuren om euthanasie toe te staan bij zieken die ondraaglijk lijden en te kennen geven te willen sterven. Bij het laatste opinie-onderzoek blijken de verschillen in acceptatie door de geloofsgroepen vrijwel te zijn verdwenen. 97% van de onkerkelijken is voorstander van een wet; dat is 82% bij belijdende katholieken en 58% onder moslims. Een groep senatoren van links heeft inmiddels een nieuw wetsontwerp ingediend om de euthanasiewetgeving te versoepelen. Een tiental kamerleden van de rechtse regeringspartij UMP heeft in februari 2009 al een wetsvoorstel ingediend tot legalisering van de euthanasie. Deze parlementariërs zijn het niet eens met de onlangs neergelegde opvattingen van een commissie die voorstelde de huidige praktijk voort te zetten: euthanasie blijft strafbaar, maar vormen van passieve euthanasie moeten mogelijk blijven. De UMP-leden wensen een einde te maken aan de huidige hypocrisie en verlangen dat wat nu in het verborgene gebeurt, in regels wordt gevat en gecontroleerd. Zij wijzen naar landen als Nederland, België, Zwitserland en Denemarken waar euthanasie wettelijk is geregeld. In Frankrijk gaat de aandacht vooral uit naar palliatieve (pijnverzachtende) zorg bij terminale patiënten of naar het stopzetten van de behandeling op uitdrukkelijk verzoek van een zieke. Elke vorm van actieve euthanasie wordt als medewerking aan moord beschouwd. De initiatiefnemers tot wijziging willen dat elk verzoek tot euthanasie wordt onderworpen aan het oordeel van een multidisciplinair team, bestaande uit direct betrokken artsen, naaste familieleden en de patiënt. Wordt een verzoek tot actieve levensbeëiniging door een dergelijk team afgewezen, dan zal de zieke aangewezen zijn op palliatieve zorg. Als het verzoek wordt aangenomen, zal de euthanasie worden uitgevoerd zonder dat wie dan ook zal worden vervolgd, aldus het voorstel. Hoewel negen van de tien Fransen voorstander zijn van het moderniseren van de wetgeving op het gebied van de euthanasie, blijft president Sarkozy fel tegenstander van actieve euthanasie. 'Wij hebben niet het recht het leven opzettelijk te beëindigen', zo luidt zijn opvatting nog steeds. (31.10.10)
Print dit artikel
Deze pagina is laatst gewijzigd op 05-10-2011 om 19:29.
|

het weer in Frankrijk
30 mei 2012
Uit de fora:
'De kwaliteit van het eten in ziekhuizen is zeer wisselend; de keuken is vaak uitbesteed aan ketens als Sodexho, Avenance en Eurest, hetgeen zeker geen garantie is voor beter. Advies: indien nodig gewoon eten voor vrienden en familie meenemen, vaak willen aardige verzorgsters zelfs de prak wel even in de magnetron opwarmen.....'
|