Nieuw paspoort 

Is men eenmaal in Frankrijk gevestigd, dan zijn er op gezette tijden zeker nog contacten met Nederlandse instanties. De Belastingdienst bijvoorbeeld, of de Sociale Verzekeringsbank SVB en het CVZ, College voor Zorgverzekeringen. Dichter bij 'huis' is er dan nog, voor specifieke zaken, de Nederlandse ambassade in Parijs en zijn consulaten, verspreid over het hele land. Bij ernstige problemen met de overheid, bij sterfgevallen tijdens vakantie in Frankrijk, bij de wens om een stoffelijk overschot naar Nederland te transporteren is de consul de man of vrouw die de zaken probeert te regelen.

Is er bijvoorbeeld iets met het paspoort, dan kan men het best de ambassade in Parijs of het dichtstbijzijnde consulaat bellen. Zaken als nationaliteit, Nederlanderschap, erkenning kinderen van een buitenlandse partner enz. behoren ook tot het takenpakket van een ambassade. Op de site van de Nederlandse ambassade in Parijs is de meest recente informatie hierover beschikbaar. Bij telefonische contacten met de ambassade kan men gewoon Nederlands spreken. Consulaten hebben vaak ook Franse medewerkers in dienst.

Het aanvragen van een nieuw paspoort is voor de in het buitenland wonende Nederlander een zaak voor de ambassade/consulaten. De Nederlandse ambassade in Parijs geeft hierover de volgende informatie. Reisdocumenten zijn persoonsgebonden en moeten als zodanig (in principe) persoonlijk worden aangevraagd. Het nieuwe paspoort wordt centraal in Nederland geprint. Alle aanvragers van een nieuw reisdocument, dus ook kinderen, moeten persoonlijk verschijnen op het moment van aanvraag. Nieuwe reisdocumenten worden voorzien van een elektronische chip waarin naast de persoonsgegevens ook een digitale gezichtsopname is opgenomen. De digitale gezichtsopname wordt gemaakt door het scannen van een pasfoto.

Voor het technisch omzetten van een gescande pasfoto naar een gelaatsscan is het noodzakelijk dat de pasfoto voldoet aan een zeer uitgebreid pakket aan eisen. Deze eisen zijn te vinden op de NL-versie van de website Paspoortinformatie. Men mag zelf met een electronische camera een pasfoto (laten) maken, alles is toegestaan zolang de pasfoto maar voldoet aan het gestelde pakket van eisen en een goedgelijkend beeld geeft van de aanvrager. Het meest eenvoudige is echter om het consulaat of de ambassade te bellen en te vragen naar een fotograaf uit de buurt die een pasfoto kan maken die voldoet aan de nieuwe eisen.

Een paspoortaanvraagformulier is via de website van de ambassade te downloaden.

Wie in Frankrijk woont, maar tijdelijk in Nederland is voor een vakantie bijvoorbeeld, kan bij het naderende verlopen van het paspoort in Nederland alvast pasfoto’s (laten) maken die aan de nieuwe eisen voldoen. Er bestaat dan ook de mogelijkheid een elektronisch paspoort aan te vragen bij de Afdeling Landelijke Taken van de gemeente Den Haag (Stadsdeelkantoor Centrum). De ervaringen van Nederlanders die van deze tip gebruik maakten zijn niet geweldig. Een forumgebruiker van de website Wonen en leven in Frankrijk meldt: ‘Wie bij deze afdeling komt met een reeds verlopen paspoort wordt weggestuurd, weer naar het plaatselijke consulaat in Frankrijk. Als het paspoort nog geldig is, kun je geen  nieuwe krijgen in Den Haag. Is het verlopen, dan moet je dus aan een Verklaring van Nederlanderschap zien te komen, alleen te verzorgen door buitenlandse zaken. Die vraagt dit vervolgens aan de burgemeester van je Franse dorp, die het vervolgens uit je paspoort afleest.'

Nadere informatie over aanvragen paspoort

Het ministerie van Buitenlandse Zaken heeft een brochure opgesteld, waarin nadere bijzonderheden zijn gemeld over de nieuwe procedures rond het aanvragen van een paspoort door Nederlanders in het buitenland. De informatie is als PDF-bestand te downloaden.
Zoals al via deze website is gemeld, zullen vanaf  21 september bij paspoortaanvragen en aanvragen voor een Nederlandse Identiteits Kaart (NIK) vingerafdrukken van de aanvrager worden afgenomen. Let op: Na 21 september is nog een reisdocument aan te vragen op de volgende vertegenwoordigingen van Nederland in Frankrijk: de Ambassade in Parijs en de consulaten te Lyon, Nice, Marseille, Toulouse, Bordeaux en Straatsburg.

Sinds 2007 voeren de 14 Nederlandse consulaten in Frankrijk een uniform beleid bij het administratief verwerken van de aanvragen van nieuwe paspoorten door Nederlanders die in Frankrijk wonen. Veel consulaten verlangen een betaling uitsluitend per cheque. Administratief zou dat praktisch zijn, omdat de cheque kan worden meegestuurd met de aanvrage. Het blijkt dat sommige Nederlanders in Frankrijk niet beschikken over Franse cheques. In Nice wordt bij uitzondering contant geld geaccepteerd, maar op het consulaat in Toulouse is dit niet mogelijk. Betalen per bankpas is evenmin mogelijk. Naast het paspoort bestaat ook de Europese Identiteitskaart als Nederlands reisdocument. Deze kaart kan men zowel in plaats van als naast een paspoort aanvragen. De aanvraag van dit reisdocument kan in beginsel slechts in persoon plaatsvinden bij de consulaire afdeling van de ambassade in Parijs.

Minder consulaten voor nieuw paspoort

Sinds 21 september 2009 worden bij paspoortaanvragen en aanvragen voor een Nederlandse Identiteits Kaart (NIK) vingerafdrukken van de aanvrager afgenomen. Dit heeft gevolgen voor de Nederlanders die wonen en werken in het buitenland. Het zal in Frankrijk na de invoering van vingerafdrukken in paspoorten niet meer mogelijk zijn een paspoortaanvraag in te dienen bij de consulaten in Lille, Calais, Le Havre, Brest, Nantes, Perpignan, Montpellier, Rouen en Monaco.

Het consulaat in Parijs meldt ons verder het volgende: 'Als niet-ingezeten Nederlanders kunt u tot nu toe uw paspoort (NIK) aanvragen bij elke ambassade, elk consulaat-generaal en elk honorair consulaat (HC). Vanaf 21 september worden bij paspoort- en NIK-aanvragen vingerafdrukken afgenomen en zal het niet langer mogelijk zijn een paspoort aan te vragen bij de HC’s in hun huidige vorm. De apparatuur die nodig is voor het afnemen en verwerken van vingerafdrukken stelt namelijk hoge eisen aan de beveiliging van het HC en de verbinding tussen het HC en de Ambassade.'
Het ministerie van Buitenlandse Zaken heeft besloten om wereldwijd een veertigtal HC’s uit te rusten met apparatuur waarmee vingerafdrukken kunnen worden afgenomen. De keuze van deze HC’s houdt verband met de kosten voor verbouwing, verbindingen, beveiliging en inrichting van een HC, de fysieke mogelijkheden, het aantal paspoortaanvragen, het beschikbare budget en de gewenste geografische spreiding.
Voor Frankrijk is daarom besloten om op de genoemde negen consulaten de paspoortdienstverlening te stoppen. Dit kan na 21 september 2009 nog slechts bij de Ambassade in Parijs of  de HC’s in Straatsburg, Lyon, Nice, Marseille, Toulouse en Bordeaux, die zullen worden aangepast en uitgerust met apparatuur voor het afnemen van vingerafdrukken.
Het consulaat verder: 'Om zeker te stellen dat er geen aanvragen volgens het oude proces meer in behandeling zijn, zal het vanaf maandag 7 september 2009 niet meer mogelijk zijn om een paspoort (NIK) aan te vragen bij een consulaat(-generaal) en vanaf woensdag 15 september 2009 niet meer bij de Ambassade. Na introductie van de vingerafdrukken kunnen deze oude aanvragen namelijk niet meer verwerkt worden. In de tussenliggende periode tot 21 september 2009 kunnen de HC’s en de Ambassade in noodsituaties een  Laissez-Passer uitschrijven.'
Het is volgens het consulaat niet uitgesloten dat er in de overgangsperiode sporadisch aanloopproblemen zullen voorkomen. Het is daarom van belang om de geldigheid van het huidige paspoort goed in de gaten te houden en hiermee rekening te houden bij het maken van reisplannen en een eventuele noodzakelijke vervanging van het huidige paspoort.
Voor de invoering van vingerafdrukken afgegeven paspoorten blijven hun normale geldigheidsduur behouden.
Op de website van de ambassade (www.amb-pays-bas.fr) en het ministerie van Buitenlandse Zaken (www.minbuza.nl) zal meer informatie te vinden zijn over de veranderingen in het paspoort en over de ruim 180 locaties wereldwijd, waar men een paspoort zal kunnen aanvragen. Niet-ingezeten Nederlanders kunnen voor een paspoortaanvraag eventueel ook terecht bij de gemeenten Den Haag en Enschede, (www.denhaag.nl en www.enschede.nl).

 Ombudsman ingeschakeld bij paspoortkwestie


Emigranten en expats gaan niet zonder slag of stoot akkoord met de gevolgen van de invoering van het biometrisch paspoort. Nederlanders in het buitenland hebben de hulp ingeroepen van de Nationale Ombudsman, zo meldt WorldExpat Magazine van Radio Nederland Wereldomroep. Het probleem is dat emigranten en expats als gevolg van het opnemen van een vingerafdruk in het paspoort niet meer terechtkunnen bij alle Nederlandse consulaten. Nederlanders in het buitenland moeten daardoor maar al te vaak veel grotere afstanden gaan afleggen om hun paspoort te laten vernieuwen. Bij de Wereldomroep blijven boze reacties binnenstromen van Nederlanders in het buitenland.

Het Ministerie van Buitenlandse Zaken heeft eerder de suggestie dat de invoering van vingerafdrukken is ingegeven door bezuinigingen van de hand gewezen. 'Het is een maatregel die binnen de Europese Unie is genomen. We voeren dat uit, waarbij we proberen de service voor Nederlanders zo goed mogelijk te handhaven', zo vertelde  een woordvoerder tegen de Wereldomroep. De Nederlandse overheid heeft besloten dat alleen consulaten die jaarlijks minimaal 500 aanvragen binnen krijgen voor een nieuw paspoort de apparatuur ontvangen om vingerafdrukken in het paspoort te kunnen plaatsen. Voor Frankrijk is daarom besloten om op negen consulaten de paspoortdienstverlening te stoppen. Dit kan na 21 september 2009 nog slechts bij de Ambassade in Parijs of  de consulaten in Straatsburg, Lyon, Nice, Marseille, Toulouse en Bordeaux, die zullen worden aangepast en uitgerust met apparatuur voor het afnemen van vingerafdrukken.

De Katholieke Emigratie Centrale zegt veel boze reacties van emigranten te ontvangen over de gevolgen van het opnemen van vingerafdrukken in paspoorten en heeft de hoop gevestigd op de Nationale Ombudsman, aan wie de vereniging een klacht over de gang van zaken rond het nieuwe paspoort heeft ingediend. Deze heeft inmiddels laten weten dat hij eerst gaat bekijken of de klacht in behandeling kan worden genomen.
Boosheid is er bij burgers in den vreemde vooral over de hoge kosten die een langere reistijd met zich meebrengen, zoals in Canada en Australië. Maar de ergernis leeft niet alleen in grote landen. 'Ook in Italië gaat dit problemen opleveren, schrijft ëen Nederlandse in een reactie op de website van de Wereldomroep. 'Tot nu toe konden wij in Florence het paspoort verlengen. In het vervolg moeten we naar Rome. Zo’n 350 kilometer verderop. Dat is niet zo drastisch als in Brazilië het geval is, maar toch ook erg lastig. Je bent toch gauw twee dagen kwijt en dan nog een keer om het paspoort weer op te halen.' Een Nederlandse uit Australië draagt een andere oplossing aan dan de Katholieke Emigratie Centrale, die pleit voor mobiele paspoortstations. 'Gelukkig ben ik een genaturaliseerde Australische. Ik zou iedereen die moeite heeft met het nieuwe paspoort aanraden om zo spoedig mogelijk de Nederlandse nationaliteit te veranderen in die van het land waar ze van plan zijn te blijven. Dan kan Buitenlandse Zaken in Nederland naar de drommel lopen.'
Op de website van dat ministerie is meer informatie te vinden. En verantwoordelijk minister Maxime Verhagen is ook via zijn eigen Twitter te bereiken.

Print dit artikel

Wonen en werken mogen

Wie permanent in Frankrijk gaat wonen, heeft geen verblijfsvergunning meer nodig. Ook niet meer als men daar een baan heeft gevonden. Het heeft even geduurd, maar Frankrijk erkent nu ook in de regelgeving dat van EU-inwoners geen extra verblijfspapieren meer mogen worden gevraagd. Het paspoort kan 'Nederlands' blijven, tenzij de sterke behoefte bestaat om van nationaliteit te veranderen en écht 'Fransman tussen de Fransen' te worden. De regelgeving over 'nationaliteit' is overigens aan het veranderen. Vooral mensen met kinderen moeten daar – als ze langer in Frankrijk wonen – goed rekening mee houden.

Als een verblijf in Frankrijk langer dan 3 maanden duurt, kan een vergunning tot verblijf (Carte de Séjour Communauté Européenne) worden aangevraagd bij de Commissariat de Police, gemeentehuis of prefectuur waar de woonplaats onder valt maar dit is niet noodzakelijk.

‘Omdat u onderdaan bent van een van de  lidstaten van de Unie, mag u ook in alle andere landen van de Unie wonen. Dat is niet afhankelijk van het feit of u bijvoorbeeld werkt, studeert of gepensioneerd bent. Er zijn echter wel bepaalde voorwaarden en verplichtingen verbonden aan dit verblijfsrecht.’ Aldus de tekst van de Europese Commissie op haar website. En verder: ‘Een inwoner van een lidstaat heeft het recht om tijdelijk in een andere lidstaat van de Unie te verblijven, bijvoorbeeld als er vakantie wordt gehouden, men door zijn bedrijf wordt uitgezonden of er incidenteel diensten worden verricht. Werklozen hebben het recht om tijdens “een redelijke periode” in een andere lidstaat te verblijven om er werk te zoeken. De meeste lidstaten gaan uit van een periode van zes maanden. Sommige hanteren echter een periode van drie maanden, zoals Frankrijk. Na deze termijn hoeft men het land niet te verlaten, zolang is aan te tonen dat de werkloze echt op zoek is naar werk en een redelijke kans heeft een baan te krijgen. Voorwaarden voor een rechtmatig verblijf van niet-actieven zijn formeel nog wel: het bezit van een ziektekostenverzekering en het beschikken over voldoende middelen van bestaan, zodat geen onredelijk beroep behoeft te worden gedaan op de Franse staat.'

 

Gezinsleden mogen mee naar een andere lidstaat en hebben, ongeacht hun nationaliteit, daar ook verblijfsrecht. Niet alleen de echtgenoot en kinderen onder de 21 jaar of kinderen die ten laste van het gezin komen, vallen onder deze regeling. De regeling geldt ook voor de ouders of die van de echtgenoot. Hoewel de carte de séjour niet meer nodig is, bevelen sommigen aan toch zo’n kaart aan te vragen of te verlengen om als identificatiebewijs te dienen. Dat kan handig zijn als men met de Franse auto in Nederland wordt aangehouden door douane of Belastingdienst. Er zijn echter al prefecturen die niet meewerken aan de verstrekking van de kaart onder het motief dat een dergelijke verblijfstitel niet meer nodig is. Zonder carte is het tamelijk lastig  aan te tonen dat je in Frankrijk woont, een rekening van de EDF kan niet elke Nederlandse diender of douanebeambte overtuigen.

Wie definitief is verhuisd naar Frankrijk kan vaak nog te maken te krijgen met Nederlandse instellingen, zoals Sociale Verzekeringsbank (AOW), College voor Zorgverzekeringen (uitvoering Zorgverzekeringswet), Rijksdienst voor het Wegverkeer (overschrijven auto). Al enkele jaren werkt de Nederlandse overheid aan het invoeren een registratie voor niet-ingezetenen, de RNI. In Nederland werkt de GBA, de Gemeentelijke Basisadministratie Persoonsgegevens en voert een basisregistratie van in Nederland gevestigde mensen. De overheid wil een vergelijkbare registratie voor niet-ingezetenen; dit zijn in eerste instantie personen die niet of korte tijd in Nederland wonen, maar wel meerdere relaties met Nederlandse overheidsinstellingen hebben. Te denken valt aan grensarbeiders, buitenlandse studenten of personen die in het buitenland wonen én een uitkering ontvangen (en niet zijn opgenomen in de GBA). Ongeveer 1,6 miljoen personen hebben (nog) te maken met de Belastingdienst in Nederland. Het was de bedoeling om de RNI eind 2010 in werking te laten treden, maar dat is niet gebeurd.

Print dit artikel

 

Uitschrijven, 'inschrijven'

Wie zich in Frankrijk wil vestigen, zal zich vóór vertrek uit Nederland moeten laten uitschrijven – zo meldt  de Nederlandse ambassade. De praktijk leert anders. Nogal wat Nederlanders wonen officieus permanent in Frankrijk, en houden ook nog een postadres aan in Nederland. Of de vrouw woont officieel in Frankrijk en de man blijft nog in Nederland ingeschreven staan. De privé-omstandigheden van de halve of hele emigranten verschillen nogal en ook zijn er (vermeende) fiscale redenen waarom men juist wel in Frankrijk ingeschreven wil staan of juist niet. De belastingwetgevers in beide landen hanteren bij dit laatste punt overigens steeds krachtiger de maatstaf van het 'hoofdverblijf', de plaats waar men het grootste deel van zijn sociale en economische leven doorbrengt.

Je laten inschrijven in een Franse gemeente is niet mogelijk. Men houdt wel een burgerlijke stand bij, maar een bevolkingsregister kent men niet, zoals in Nederland de GBA, Gemeentelijke basisadministratie. Om de zoveel jaar worden alle Franse ingezetenen bij een volkstelling ondervraagd over de huiselijke- en gezinssituatie. En ook bestaat er het kiezersregister, waarin ook buitenlanders zich kunnen laten opnemen als zij willen meedoen aan de gemeenteraads- of Europese verkiezingen.

Bij de aanvraag voor een verblijfskaart, niet meer verplicht maar soms handig als identificatiemiddel,  kan nog het volgende worden gevraagd:

• werknemers: een verklaring van de werkgever;

• zelfstandigen: bescheiden waaruit de status blijkt; het bewijs kan met elk geschikt middel worden geleverd (bijvoorbeeld aansluiting bij een beroepsorganisatie, bezit van een BTW-nummer of inschrijving in het handelsregister);

• dienstverleners: een bewijs van die status is nodig;

• studenten: zij moeten aantonen dat zij bij een door het ministerie van Onderwijs erkende onderwijsinstelling zijn ingeschreven om daar als hoofdbezigheid een beroepsopleiding te volgen en dat zij een ziektekostenverzekering hebben. Ook moeten zij kunnen aantonen over voldoende middelen van bestaan te beschikken.

Hieronder nog een lijstje van ondervonden procedures en benodigde bescheiden:

• voor iedere persoon vier pasfoto’s;

• fotokopie van paspoorten of identiteitskaarten uit Nederland;

• officieel uittreksel uit het geboorteregister van de geboorteplaats;

• fotokopie van de huwelijksakte of van het trouwboekje met vermelding van de kinderen;

• fotokopie van een officieel bewijs dat men maandelijks een salaris ontvangt van de uitkerende instantie (vertaald in het Frans), eventueel aangevuld met een fotokopie van een bankafschrift waarop het bovenvermelde salaris werd gestort;

• een maandafrekening van bijvoorbeeld EDF of France Télécom;

• fotokopie van de originele en definitieve koopakte van het huis, verstrekt door de notaris;

• eventueel een fotokopie (in drievoud) van een recent bewijs van uitschrijving van de gemeente waaruit men zich heeft laten uitschrijven.

 

Is men eenmaal in Frankrijk gevestigd, dan zijn er op gezette tijden zeker nog contacten met Nederlandse instanties. Dichter bij 'huis' is er dan nog, voor specifieke zaken, de Nederlandse ambassade in Parijs en zijn consulaten, verspreid over het hele land. Bij ernstige problemen met de overheid, bij sterfgevallen tijdens vakantie in Frankrijk, bij de wens om een stoffelijk overschot naar Nederland te transporteren is de consul de man of vrouw die de zaken probeert te regelen. Is er bijvoorbeeld iets met het paspoort, dan kan men het best de ambassade in Parijs of het dichtstbijzijnde consulaat bellen. Zaken als nationaliteit, Nederlanderschap, erkenning kinderen van een buitenlandse partner enz. behoren ook tot het takenpakket van een ambassade. Op de site van de Nederlandse ambassade in Parijs is de meest recente informatie hierover beschikbaar. Bij telefonische contacten met de ambassade kan men gewoon Nederlands spreken. Consulaten hebben vaak ook Franse medewerkers in dienst.

Print dit artikel

 

Franse nationaliteit

Kinderen die in Frankrijk zijn geboren van twee Nederlandse ouders bezitten de Nederlandse nationaliteit. De buitenlandse ouders van een in Frankrijk geboren minderjarig kind kunnen met toestemming van het Franse nationaliteit aanvragen vanaf de 13-jarige leeftijd van het kind. Maar dan moet aangetoond kunnen worden dat het kind sinds de leeftijd van acht jaar de vaste woonplaats heeft in Frankrijk. Dat minderjarige in Frankrijk uit buitenlandse ouders geboren kind kan zelf vanaf de 16-jarige leeftijd de Franse nationaliteit aanvragen op voorwaarde dat hij of zij de vaste woonplaats in Frankrijk heeft gedurende een periode van minstens vijf jaar sinds de leeftijd van elf jaar.

Een in Frankrijk uit buitenlandse ouders geboren kind dat ten minste een periode van 5 jaar vóór het verkrijgen van de meerderjarigheid de vaste woonplaats in Frankrijk heeft gehad, verkrijgt bij de meerderjarigheid van rechtswege de Franse nationaliteit. Verlies van het Nederlanderschap treedt bij bovenstaande gevallen niet in. Het kind heeft de mogelijkheid om de Franse nationaliteit af te wijzen binnen zes maanden voor het verkrijgen van de meerderjarigheid of binnen één jaar daarna.
De aanvraag om in aanmerking te komen voor de Franse nationaliteit wordt ingediend bij de (sous)préfecture van het departement. Aangeraden wordt om voor dit soort vraagstukken altijd schriftelijk contact op te nemen met de ambassade in Parijs.

Normaal gesproken verliest men het Nederlanderschap als men vrijwillig een andere nationaliteit heeft gekozen. Sinds 2003 zijn hierop de volgende uitzonderingen van toepassing:
- wie is geboren in het land van de andere nationaliteit en daar ook de vaste woonplaats heeft op het moment dat de andere nationaliteit is verkregen, zal de Nederlandse nationaliteit niet verliezen;
- wie vóór de 18-jarige leeftijd zonder onderbreking vijf jaar heeft gewoond in het land van de andere nationaliteit, zal de Nederlandse nationaliteit niet verliezen;
- wie een andere nationaliteit wil verkrijgen, verliest het Nederlanderschap niet als hij of zij is getrouwd met een persoon van die andere nationaliteit.

---

Nieuwe regels voor het verkrijgen van de Franse nationaliteit

 

 

'U wenst Français te worden. Dat is een belangrijke en weloverwogen beslissing. Français worden is niet een eenvoudige administratieve handeling. Het verkrijgen van de Franse nationaliteit is een besluit dat u bindt en daarenboven uw nakomelingen bindt', aldus omschrijft het nieuwe charter dat kandidaten voor het verkrijgen van de Franse nationaliteit voortaan moeten ondertekenen.

Het signeren van dat Charte des droits et des devoirs du citoyen français (charter van de rechten en plichten van de Franse burger) gebeurt als afsluiting van de aanvraagprocedure tijdens het laatste toelatingsgesprek. Naast de symbolische betekenis bevat het charter ook zekere verplichtingen: 'elke burger draagt bij aan de verdediging en de saamhorigheid van de natie'. Verder nog: 'als u Français wordt, kunt u zich niet meer beroepen op een andere nationaliteit op Frans grondgebied'. Met deze formulering wordt een discussie over het het bezit van een dubbele nationaliteit afgesloten. In de praktijk zal het niet altijd mogelijk zijn het bezit van twee nationaliteiten te voorkomen, erkent het ministerie van Binnenlandse Zaken. Een land als Marokko staat het niet toe om af te zien van de nationaliteit. In de ogen van het Marokkanse koninkrijk blijven een Marokkaan en zijn kinderen altijd Marokkaan. In dit soort gevallen zullen de autoriteiten zich er van moeten vergewissen dat deze personen goed zijn geïntegreerd in de Franse samenleving.

 

Voor alle kandidaten geldt dat het niveau van het beheersen van de Franse taal hoger wordt dan tot nu toe het geval is bij de toelating. Vanaf januari zullen op dit punt hogere eisen worden gesteld en moet het niveau van het Frans liggen op dat van een scholier aan het einde van zijn leerplicht. Sommigen immigranten die al lange tijd in Frankrijk wonen, zijn analfabeet en ondervinden daar last van. 'Wie Fransman is, spreekt Frans', zo vat de minister Claude Géant de taaleis samen. Hij koestert ook de opvatting dat immigranten die weigeren een taalcursus te volgen geen verlenging kunnen ontvangen van de verblijfsvergunning. Ook moet meer gebruik worden gemaakt van de weinig gebruikte wettelijke mogelijkheid om ouders die hun kinderen van school houden, de kinderbijslag op te schorten.

Vorig jaar zijn 95.000 mensen genaturaliseerd. De meesten van hen wonen al meer dan 15 jaar in Frankrijk en vragen de nationaliteit aan op het moment dat hun in Frankrijk geboren kinderen de Franse nationaliteit verkrijgen. De nieuwe kandidaten zullen moeten aantonen dat zij voldoende kennis bezitten van de geschiedenis, van algemene culturele kenmerken en van de Franse samenleving. Historici zullen een toetsingsmodel maken op het niveau van de leerstof van een collège (de Franse middenschool.) De controle zal vermoedelijk via een vragenlijst verlopen. Wie daarbij en ook in het slotgesprek de waarden van de scheiding van kerk en staat (de fameuze laïcité) en de gelijkwaardigheid van man en vrouw ontkent, zal 'zakken' voor het toelatingsexamen, zo wordt nog expliciet gemeld.

---

Wie Franse nationaliteit wenst moet redelijk goed Frans spreken

Vanaf 1 januari volgend jaar worden de eisen om de Franse nationaliteit te verkrijgen (via naturalisatie of via een huwelijk met een Fransman of Franse vrouw) iets verzwaard. Kandidaten zullen een betere beheersing van de Franse taal moeten bezitten, aldus één van de nieuwe regels. Vreemdelingen zullen verplicht zijn om de essentiële punten van de taal te begrijpen, nodig om in het dagelijkse leven in staat te zijn een eenvoudig gesprek te kunnen voeren over gezins- en familiezaken. In het decreet is ook een wijziging opgenomen van de manier waarop het taalniveau van de kandidaat kan worden getoond. Hij of zij moet een diploma tonen of een verklaring van een door de Staat erkend opleidingsinstituut voor volwassen vreemdelingen, dat in het bezit moet zijn van het label 'Français langue d’intégration'. Deze organisaties verbinden zich om een taalopleiding te geven voor dagelijks gebruik met daarin ook uitleg over de geschiedenis, regels, principes en waarden van de Franse samenleving. Jaarlijks verkrijgen ruim 100.000 buitenlanders de Franse nationaliteit. Volgens minister Claude Guéant van Binnenlandse Zaken is de verzwaring van de eisen niet bedoeld om de immigratie te beperken, maar om de naturalisaties te laten welslagen. Wie de Franse nationaliteit wenst te verkrijgen zal de waarden van de Republiek moeten respecteren, aldus de minister: 'het is volstrekt normaal dat een Fransman Frans spreekt'.
(16.10.11)
 

---

Strengere eisen bij verkrijging Franse nationaliteit

De minister van Binnenlandse Zaken Claude Guéant heeft de toelatingseisen voor het verkrijgen van de Franse nationaliteit verzwaard. Hij verklaarde dit als toelichting bij zijn besluit om een Algerijn, getrouwd met een Française van Algerijnse afkomst, het Franse staatsburgerschap te weigeren omdat de man te weinig was geïntegreerd. Het besluit moet volgens de minister als algemene waarschuwing dienen: het - vier jaar - getrouwd zijn met iemand met een Franse nationaliteit is niet voldoende. Jaarlijks ontvangen 130.000 vreemdelingen de Franse nationaliteit, van wie 16.000 via een huwelijk. De overheid kan een naturalisatie weigeren als er sprake is van onwaardig gedrag of van onvoldoende integratie, zoals het niet spreken van de Franse taal of in situaties van polygamie. In het voorbeeld van de Algerijn is overigens niet sprake van openbaar onwaardig gedrag. Gebleken is dat de man weinig moeite heeft gedaan om vertrouwd te raken met de Franse samenleving. Na zijn komst in Frankrijk werkte hij vier maanden in de bouw en is sinds 2006 werkloos. Voorts is gebleken dat de man zijn gesluierde echtgenote verhinderde om het huis te verlaten en haar verder buiten de samenleving liet door haar te verbieden te werken, moderne kleding te dragen, sport te beoefenen of naar een zwembad te gaan. Dat - de schending van de gelijke rechten tussen mannen en vrouwen - is volgens de uitleg van het ministerie strijdig met de essentiële waarden van de Franse gemeenschap. Op grond van een advies van de Raad van State is daarom het verlenen van de Franse nationaliteit geweigerd. Het ministerie werkt verder nog aan de verzwaring van een meer geobjectiveerde eis om Frans te spreken op het moment van het doen van een aanvraag tot naturalisering.
(15.06.11)

Uitvoerige informatie over deze onderwerpen is te vinden in La Maison, uitg. Het Spectrum.

Print dit artikel

Deze pagina is laatst gewijzigd op 07-05-2012 om 08:55.