ik blijf ook moed houden cristian, zo erg is het nu ook weer niet, en tenslotte ook een uitdaging.

ik denk echter dat we hier te maken hebben met een streek die totaal verschillend is van andere streken in frankrijk.

de mensen zijn allemaal boer, familie van boeren, en of werken min of meer voor een boer.

"marche fermier" worden hier drukker bezocht dan de lokale markten, restaurants of bars/disco's, de mensen zijn en denken boer.

samen met de onverwoeste protestantse mentaliteit lijkt dit te leiden tot een eenzaam en pover bestaan, geen luxe, geen gekke dingen, eten wat de pot schaft.

we worden genegeerd door mensen die menen dat we als rijken hun omgeving komen verzieken, het was zonder ons veel vreedzamer en rustiger horen we dan.

veel mensen reageren niet eens op vragen en antwoorden, doen alsof je neus bloed.

toerisme is goed, behalve als ze er zijn, dan moet het weer snel afgelopen zijn met de zomer want dan zijn tenminste die toeristen weer weg.

nieuwe ideeen worden resoluut de grond ingeboord als "dat lukt toch niet" en men sukkelt weer verder.

ons huis staat aan een straatje wat we hebben gekocht met alle gebouwen eraan. de straat is afgesloten voor verkeer en prive terrein, wat bij veel mensen kwaad bloed schijnt te zetten (de huizen stonden minimaal tien jaar leeg en er zat raam nog kozijn meer in de ruines, zoveel aandacht schonken ze er aan)

de ingang is open, men kan onze tuin inzien en ons groeten, de kippen lopen los, de gans kwaakt vrolijk tegen iedereen, de eenden gaan soms zelfs de straat op (waar ze plat gereden zullen worden door moedwillige mensen) 

als ze de gans zien denken ze aan een ding, opeten, en hetzelfde met de eenden en kippen, je bent idioot om dieren voor je plezier te houden.

langzaamaan komt de import van stadse mensen die rijker zijn, anders, en opener, en dat jeukt nu nog onder de boeren.

we hebben goede vrienden bij de boeren, maar op een discussie over vernieuwing wat verbetering zal zijn is het antwoord steevast "we kennen die mensen niet dus stemmen we er ook niet op"

men gaat nu een bejaardenhuis bouwen tussen industrieterrein en voetbalveld, aan een kant zondags schreeuwende vaders naar hun te slecht presterende zonen, aan de andere kant start op maandagochten een enorme zeilboten fabriek zijn polyesterproductie (ruik j'm al) en gaat in twee ploegen de week door.

waarom daar ? omdat het bouwen van een bejaardenhuis daar goedkoper is dan midden in het dorp waar ze kort bij een buurtsuper en de eglise zitten waar de gemeente een groot pand moet opkopen van een particulier.

telkens worden we uitgenodigd door de boeren, en ze zijn er apetrots op dat hun ons als vriend hebben, maar als ze onder elkander zijn lijken ze weer te bevriezen.

geintergreerd, ja dat wel, maar wel als vreemdeling, want tenslotte hebben wij als buitenstaanders meer contact met de dorpelingen als de dorpelingen onder elkaar.

ze hebben de nieuwe burgemeester, goed of fout, maakt niet uit, hij zit er nu eenmaal we zitten de tijd wel weer uit, en zo stort symbolic zoals alles rustig in elkaar als je niet uitkijkt.

de kinderen vertrekken naar de grote steden parijs nantes en bordeaux, de oudjes verwelken achter de ramen zonder een stap buiten de deur te (kunnen) zetten, de vaders en moeders vertrekken in de ochtend uit hun ommuurde huisjes om in het donker weer terug te komen, alles is vreedzaam, tevreden, en sterft uiteindelijk uit.

cees.