Cees heeft in grote lijnen gelijk over het ondernemersklimaat in Frankrijk. De administratieve rompslomp en lastendruk zijn een regelrechte ramp. In de kleine en middelgrote bedrijven blijft nauwelijks tijd over voor de "patron" om zich meer inhoudelijk met zijn personeel te bemoeien. Het is zeker geen kwade wil, hij is daar vaak ook niet voor opgeleid, zeker niet het middle-management. Daarnaast zijn bedrijven zo hiërarchisch georganiseerd dat delegeren maar moeilijk gaat: bazen zijn bang om verantwoordelijkheden uit handen te geven en werknemers bang om ze te nemen. Eigen initiatief wordt dus bij voorbaat ontmoedigd; je buiten je "compétences" begeven is "not done".

Een nieuw initiatief wordt vaak bij voorbaat ontmoedigd door het zoeken van argumenten waarom het niet kan. Daarnaast word je vaak als een uitslover beschouwd.

Mensen worden aangenomen op hun diploma's, niet op hun ervaring of instelling. Iemand iets meer betalen omdat hij een extra inspanning heeft verricht kan bijna niet, dan wordt van voorkeursbehandeling gesproken en komt jaloezie om de hoek kijken.

Werkgevers investeren weing in bij-en nascholing en werknemers nemen nauwelijks initiatief om te investeren in zichzelf. Mensen die terugkomen met ziekteverlof wordt niet eens gevraagd hoe het met ze is en mogen aankijken tegen een vol bureau met achterstallig werk en collega's die ze scheef aankijken want ze hebben harder moeten werken door hun zieke collega.

Voorbeeld: in verschillende bedrijven heb ik voorgesteld om mensen één of twee dagen per week te laten telewerken. Met computers thuis en internet is dat gemakkelijk voor elkaar te brengen. Vaak zijn mensen produktiever, er is minder reistijd en het is beter te combineren met een gezinsleven. Ze willen er niet aan: hoe kunnen ze controleren of ze wel werken, wat zeggen de anderen ervan, wie betaalt de computer en internet, minder contact met de collega's etc... Alleen enkele "cadres" kunnen het doen.

Natuurlijk zijn er gunstige uitzonderingen. Maar ze zijn schaarser dan ik van Nederland ken.

Cees, wat betreft die Nederlandse bakker op het Ile de Ré, ik mail je het adres privé. Ga eens kijken hoe hij het doet, ik zit er te ver voor weg!

Steven

bedankt steven voor je mail, morgen ga ik het eiland weer op en zaleens even om de hoek gaan kijken.

ik wil nog even reageren op de reactie van Dit onder anderen, over dat stoppen en zwart werken.

er klopt iets niet in het varhaal, en voel me verplicht dit aan te merken opdat het niet de bedoeling mocht zijn aankomnde ondernemers te ontmoedigen.

er werdt gezegd "na enkele jaren de tent weer sluiten"  en dan "verder zwart werken"

als je een entreprise begint, kun je in de meeste regio's, waarschijnlijk met uitzondering rond de hele grote steden, een afstel van betaling krijgen van de belasting, dus ook zoals hier, hier betaald men de eerste twee jaar geen balasting.

de lasten van deze zijn dus weg, dus waar is de zin van zwart weken om deze.

daarna is de belasting niet zo erg overdreven als wel beweerd, de breker is de verzekering.

de verzekering gaat in, en dient betaald te worden vanaf de datum van start, dus hier hebben we het over URSSAF, SMAM, en andere diensten die verplicht betaald dienen te worden.

indien je zwart werkt moet je nog altijd deze diensten betalen, of, en zo gek zijn jullie hopelijk niet, of je moet je uitschrijven bij deze instanties maar dan ben je dus onverzekerd aan het werk, hand eraf, in de goot.

in principe is het zo dat in ieder vak er vrijwel goed geld is te verdienen, alleen je moet (sorry voor al diegene die me telkens toeroepen dat ik mijn hollandse cultuur meeneem) tegen de regels van hun systeem ingaan,iets dat in frankrijk absoluut ongebruikelijk is.

als je echt geen geld hebt om de urssaf of smam te betalen, zijn er genoeg regelingen die open staan voor jouw toekomst, wantimmers de smam wil niet verantwoordelijk zijn voor jouw geldnood of sluiting.

fransen doen dit niet, belasting is belasting, betalen is betalen.

toen ikin het begin tegen de jufrouw op het loket zei dat ze of niets kreeg, of in vier keer, u kan kiezen, stonden de fransen achter me met ogen als koeien te kijken, ik zou wellicht gearesteerd worden,en wel onmiddelijk.

niet geheel gewillig vulde de dame een formulier in en dankzij de franse privacy in openbare gebouwen weet nu het hele dorp en zijn omgeving dat ik boos ben geweest op de belasting, en wordt zeer gerespecteerd.

men doet dit niet in frankrijk, het hoort niet.

er is zo'n groot tekort aan bedrijven en voorla technische bedrijven, dat er vollop werk is, ook voor een timmerman, dus zijn zwart willen werken is voor mij een groot raadsel.

ik ontwerp en bouw meubels voor mensen die van kwalitiet houden, en als er mensen zijn uit parijs, en zelfs sinds een week een klant uit nancy, dan bewijst dat voor mij nog steeds dat men een groot tekort heeft aan vaklui.

een klant uit parijs heeft drie jaar gezocht naar ene meubelmaker, ze hebben gewoon geen tijd, zitten overvol.

laat je als beginnende ondernemer goed voorlichten door chambre de comerce en anderen instanties, let goed op verzekeringen (teveel verzekeren is ook een mode in frankrijk) en wees moedig om af en toe een grote bek op te zetten.

dan is er voor iederen ondernemer een gouden toekomst in la douce france.

wellicht kan steven die in mijn ogen vanuit de praktijkzijde de franse ondernemers wereld bekijkt nog iets toevoegen om jullie te helpen door te zetten.

cees.

ps, ga nooit zwart werken in een land waar je niet uitermate de taal beheerst, en gekenmerkt bent al een fransman/vrouw (geintregreerd)

als ze maar ruiken dat je iets zwart doet hangen ze je op, en de franse wet is niet zo gedoogdzaam en zachthandig als de nederlandse, een kleine misstap is al reden tot gevangenis.