Laten we de Franse bureaucratie op de Unesco lijst zetten. Een uniek cultureel erfgoed, nergens overtroffen, ook heden ten dage door eenieder te "genieten" die een exotische activiteit wenst te ontplooien zoals een auto op kenteken zetten of een huis verbouwen.
Fransen zijn dermate gestremd in communicatie dat het enige "vehiculum" dat wat kan ontremmen het eten, of beter gezegd, de maaltijd is. Een beetje "arroser" erbij helpt ook. Mijn schoonvader, een oud-militair, kon het niet opbrengen om mij te tutoyeren maar na 3 glazen wijn deed hij dat.... hetgeen het sein was voor zijn echtgenote en 3 dochters om Papy niet meer in te schenken.... gelukkig was ik er nog ;-)
Praten over eten is ook veilig, je trapt er niemand mee op zijn ziel, anders dan met praten over politiek, geld, seks, werk....
Wat heftig, deze reacties; het gaat toch alleen over een nationale Franse sport: overdrijven.
Maar eerst P'Homme de la terre, ik ben hem nog een antwoord schuldig, hij vroeg naar mijn naam. Ik ben Truc, mijn neef is Machin. (Het is dus niet mijn achternaam.) Wij zijn Dinges en Dinges zogezegd. Wij zijn gekend om onze stevige meningen. Wij laten ons niet hinderen door feiten. En argumenten zijn niet altijd in ons voordeel dus gaan wij daar selectief mee om.
Taciture, Jean-paul le chateau en Silex geven de UNESCO een stevige veeg uit de pan; heerlijk ! Ik wil Silex bij de moderator voordragen voor de puntigheidsprijs van de week: 'Honger' op de UNESCO-lijst. Een trouvaille ! Die van Advizeurpiet is ook leuk, maar voor je het weet denken Fransen dat dat serieus is bedoeld.
Max en lief zitten fout. Beseft u wel dat als u bij een apéro bij uw buren de hoofdpijndrank, de glibberige vleeswaren en de zoute kartonnetjes goedkeurt u de Fransen belemmert een stap voorwaarts te maken in de vaart der volkeren. Scherp blijven.
En Taciturne, praten Fransen nooit over seks ? Wat een gemiste kans, er is dus nog veel meer mis met dit volkje.
Jawel, wij beseffen dat. U heeft gelijk! Zeker en wis! Het serveren van bagger en pulp geldt in onze contreien echter als een ongehoord serieus vergrijp dat aanzet tot rituele ophanging of ernstiger. De handhaving houdt men dan ook scherp in het vizier. En met Max als gepassioneerd gastronoom achter de kachel in onze cuisine en mijn producten van het land, houden we de goede smaak en vaart er wel in. Zodoende, dunkt ons, zitten wij hier toch wel aardig goed.
Meneer Wim toont zich niet echt enthousiast over het gastgevoel. Ook terdege beargumenteerd. Zo waterdicht is zelfs ons dak nog niet. En met u koesteren wij de feitelijk open grenzen en het feitelijk recht van vrij verkeer, maar bovenal het gevoel welkom te zijn ontvangen, opgenomen en te wonen en leven in een andere cultuur. We zijn het eens; lange leve de verschillen! Zoals bijvoorbeeld de Belgische bescheidenheid en zelfspot. Of de Engelse humor. Om maar eens iets te noemen.
"Il s'agit d'un repas festif dont les convives pratiquent, pour cette occasion, l'art du 'bien manger' et du 'bien boire'. Le repas gastronomique met l'accent sur le fait d'être bien ensemble, le plaisir du goût, l'harmonie entre l'être humain et les productions de la nature"
Ja wij genieten daarvan (deden wij trouwens ook in Italië, regio Napoli) en met name in deze streek (Hérault) wordt dat regelmatig in de vorm van een 'repas dansant' gedaan: apéro, entree, trou, plat, fromage, dessert.!
Daartussendoor op levende muziek dansen we foxtrots, paso dobbles, tango's, cha-cha- cha's, rumba's, Weense en Engelse walsen, kortom alle dansen die ik 50 jaar geleden op een Arnhemse dansschool leerde.
Heerlijk om je zo door een middag of avond heen te eten met bejaarde Fransen, die zich uitstekend weten te amuseren. Over politiek en religie wordt niet gesproken, maar over sex wel degelijk zij het op humoristische wijze. De 'anecdotes coquines' vliegen je om de oren.
Wij ervaren dat uitgebreide gezellige gezamenijke eten inderdaad als een unieke streekgewoonte, die best geroemd mag worden. Die benoeming door de Unesco is vast minder kostbaar dan het Oostvaarders Plassen project of de Hedwige polder onder water zetten...
U heeft zich, gegeven de door u veronderstelde dominantie van Max, ooit hardop afgevraagd of Lief een burka draagt? Nou nee, ik draag geen burka. Evenmin ooit in de collectie van Cora Kemperman aangetroffen. Lijkt me bovendien wat ongemakkelijk met de kettingzaag, de poten in de vette klei en tussen de beesten op het erf. Met Cora gaat dat alles prima.
Max dominant? Geen sprake van. Hooguit in zijn goede zorg en liefde, achter de kachel in de keuken, de schildersezel of de piano. Dominantie, beste jongen, bestaat bij de gratie van hen die zich laten domineren. Zegt ook Max. En ik, Lief, val absoluuut niet te domineren. Het idee! Maar in het verlengde van uw opmerkelijke redenatie even een gezellige wedervraag; draagt u wellicht een rode pantalon?
Ha m'n beste Lief, uw antwoord stemt me blij. U leeft !
Het heeft even geduurd maar u heeft het toetsenbord gevonden. Houd dit vol want het quasi-literaire getyp van uw wederhelft doet me smachten naar oprechte gedachten. U lijkt deze te hebben, stel me niet teleur.
En eh, neen, het enige rode aan mij is m'n sjaal, m'n handelsmerk.
In het goede vaderland heeft men terdege kennis genomen van de rijke traditie in Frankrijk aan cultureel erfgoed, en wordt er een poging gedaan om met een beetje doorzetten en lobbyen op termijn wellicht ook door te dringen tot de Unesco hitparade. Vanuit Neerlands enige Radenrepubliek vraagt het Parool daar onze aandacht voor.
Wanneer we het daarmee niet redden, ons cultureel erfgoed is niet veel waard meer tegenwoordig, kunnen we de Nederlandse onderhandelingsdelegatie altijd nog een ander geducht Amsterdams cultureel wapenfeit laten inzetten, de Dapperstraatvariaties. Als een soort ultimum remedium, daar hebben ze vast niet van terug. De delegatie kan daarna achterover leunen en naar bevind van zaken handelen, en achteloos de bal over de doellijn tikken.
Geplaatst: 18-11-2010 19:25:03
