Eenvoudige toegang tot Nederlandse zorg door verdragsgerechtigden in Frankrijk...

Wat moet ik hier onder verstaan....

ik krijg een hartaanval en ga per ambulance naar Nederland om gered te worden.... (acuut dus misschien geen wachtlijst)

of

ik heb een slechte knie of heup en wil graag geopereerd worden en versta en of vertrouw de Franse medicus niet.... (dus op de wachtlijst en dan maar afwachten, wanneer ik geholpen wordt)

of

ik krijg een slechte uitslag van een onderzoek door mijn Franse huisarts en moet meteen behandeld worden met b.v. chemo en/of radiotherapie...(meteen de auto in en naar NED om behandeld te worden...wachtlijst)

Ik kan en wil niet begrijpen dat men hier voor kiest... anders had men niet moeten emigreren... Bosbess heeft hier op het forum ook dezelfde mening over..

groet FRANCA

Ria Oomen, Europees parlement) heeft dat recht tot pensioenlandzorg destijds voorgesteld omdat erop aangedrongen werd door verdragsgerechtigden, met name ook gepensioneerden, vanuit diverse landen. Ik meen dat ze zelfs een kleine enquete gehouden heeft.

Interesse bestond en bestaat er vermoedelijk vooral van 1) de zijde van degenen die een behandeling in Nederland begonnen zijn en de relatie met hun Nederlandse arts daarin willen behouden na emigratie (borstkankervoorbeeld is nogal eens genoemd) 2) de zijde van hen die aan de grens wonen en voor wie de keuze voro zorg in Nederland niet door resiafstand negatief beinvloed wordt

3) voor wie in het buitenland in het wettelijke pakket van het woonland de zorg niet geboden wordt en wel in Nederland onder ZVW en AWBZ.

4) als de zorg wel in het wettelijke pakket van het woonland zit, maar de kwaliteit of toegankelijkheid (ook in verband met taalproblemen) ontoereikend is.

Wat betreft toegang tot langdurige AWBZzorg gold voordat Vo883/2004 werd ingevoerd dat men (althans als Nederlander) metterwoon kon terugkeren indien men die zorg nodig kreeg. Niettemin gaf dat problemen, bijv. omdat zorgkantoren en verzekeraars niet zonder meer hoefden te aanvaarden dat men formeel was teruggekeerd, ook al schreef men zich in in het GBA, en dus dat men AWBZ-verzekerd zou zijn. Met deze pensioenlandzorg is het niet meer nodig zich metterwoon te vestigen in Nederland om toegang te kunnen krijgen tot verpleging onder het AWBZ-regiem. Dat lijkt me ook een voordeel van die uitbreiding tot pensioenlandzorg.

Het zal duidelijk zijn dat de reisafstand naar Nederland om fysieke of financiele redenen een grote belemmering is voor het consumeren van pensioenlandzorg (naast mogelijke wachtlijsten in Nederland). Voor een griepje zal dat dan ook slechts vanuit de grensstreek geschieden.

Vergoeding van de reis- en accommodatiekosten (en die van een begeleider) is eigenlijk slechts mogelijk onder een bepaald, zeer strikt, regiem van grensoverschrijdende geplande zorg krachtens de EHvJ jurisprudentie, en in de grensstreek aftstandsbeperkt (voor ambulancevervoer bijv.) naar Nederland krachtens de ZVW.

Alle reden om woonlanddifferentiatie toe te passen bij het inpassen van de consumptie van pensioenlandzorg in de verdragsbijdrage ex art. 69 ZVW aan CvZ.

Wat de cijfers betreft. Blijkens de Verzekerdenmonitor 2011 waren er in 2010 8054 verdragsgerechtigden (niet ZVWverzekerden) in Frankriijk. De totale kosten afgedragen aan het woonland voor woonlandzorg waren voor 2010 10,6 miljoen Euro (echter in 2009: 29,8 miljoen Euro!!).

324 verdragsgerechtigden van Frankrijk maakten gebruik van pensioenlandzorg in 2010 (echter: ging pas 1 mei 2010 in!!), ten bedrage van 189984 Euro.

Wie de cijfers van andere landen bekijkt zal zien dat het merendeel van de consumptie vanuit Belgie en Duitsland is, al is die vanuit Spanje hoger dan vanuit Frankrijk (maar daar zitten ook meer verdragsgerechtigden: relatief zal ook daar vooralsnog sprake zijn van een zeer lage consumptie van pensioenlandzorg).

3) voor wie in het buitenland in het wettelijke pakket van het woonland de zorg niet geboden wordt en wel in Nederland onder ZVW en AWBZ.

4) als de zorg wel in het wettelijke pakket van het woonland zit, maar de kwaliteit of toegankelijkheid (ook in verband met taalproblemen) ontoereikend is.

Hierover kan ik duidelijk zijn, wij hebben afgelopen augustus (helaas) gebruik moeten maken van de aangeboden zorg in Frankrijk, operatie, verblijf in ziekenhuis en gedurende 3 weken nazorg thuis....

Als ik er met Nederlanders over spreek, valt hun mond open van verbazing hoe goed, snel en adequaat er gehandeld is...de hele afrekening (die buiten ons om voldaan is) hebben wij ook nog ter inzage gekregen en dan vraag je je af hoe ze er het voor hebben kunnen doen...

Hiervoor zou ik zeker niet naar Nederland hebben willen gaan.

Voor mij kan het niet beter..

Franca

Ik ken hier geen enkele Nederlander die er ook maar over zou piekeren om naar NL te gaan voor een medische behandeling! Ik ken een gepensioneerd echtpaar dat nog regelmatig naar NL reist voor bezoekjes aan kinderen en kleinkinderen, maar ook zij geven ver de voorkeur aan de franse medische zorg.

Zelf heb ik ook toevallig dit jaar nogal veel te maken gehad met dokter, diverse specialisten en ziekenhuis, maar ik heb er niet meer op aan te merken dan op de NL medische zorg. Integendeel, je kunt overal snel terecht, wat ik heel belangrijk vind. Ook nemen ze geen risico, je krijgt meteen een onderzoek. In NL willen artsen nogal eens op de stoel van de overheid gaan zitten en overwegen wat het allemaal wel niet kost, zodat ze onderzoeken e.d. zo lang mogelijk uitstellen.

De taal is af en toe een probleem als je een ongeduldig, frans-rebbelend persoon treft, die je iets uitlegt of je iets vraagt. Ik heb een huisarts, die voor mij iedere zin twee keer moet zeggen, één keer op haar manier en één keer "normaal" (voor mij). Dat hoort er allemaal bij als je emigreert (en niet meer piep bent).

De bureaucratie van de franse medische zorg vind ik wel een bezwaar, maar zoals Franca al schrijft, je krijgt wel precies en gedetailleerd te zien wat het allemaal heeft gekost. En die bedragen zijn voor een Nederlander een openbaring, zó laag.

De onderkomens van artsen en specialisten kosten hier ook geen kapitalen, zoals in NL. M'n huisarts zit de hele dag in een hok, waar zelfs geen daglicht binnenkomt (dat vind ik té). Voor een bezoek aan m'n tandarts moet ik een donkere smalle trap met uitgesleten treden in een oud pand beklimmen. De wachtkamer staat al drie jaar in de grondverf. Maar ze zijn aardig, kundig en efficiënt. Wat wil ik nog meer?

Beste Wim

 Onder die paar duizend forumlezers zijn er altijd wel een paar die het willen nalezen in die Verordening. Vandaar die verwijzingen.

 Maar als je het nog korter wilt:

1. een dubbelgepensioneerde is iemand die gepensioneerde in Frankrijk woont zowel wettelijk pensioen (vaak: AOW) uit Nederland als Frankrijk heeft.

Als hij verzekerd is onder het Franse stelsel betaalt hij daarvoor aan Frankrijk.

2. Een enkelgepensioneerde is iemand die ook in Frankrijk als gepensioneerde woont en alleen wettelijk pensioen uit Nederland heeft. Die heeft recht op het Franse woonlandpakket aan ziekteverzekering en betaalt aan CvZ.

Bosbess

Dit is de laatste keer dat ik reageer op dit onderwerp, want WIM B. heeft de heer Voogd ook al verzocht om zijn ellenlange schrijfsels wat te verminderen.

Maar gelukkig zitten wij (jij en ik) op een lijn wat betreft de Franse zorg, dus dat is het belangrijkste. Andere moeten maar doen wat ze willen.

Ik onderschrijf ook je opmerking over de huisvesting, een beetje aan de sobere kant, maar het belangrijkste is de behandeling.

Als je in NED een ziekenhuis binnenkomt, lijkt het weleens op een cafetaria, dat kennen ze hier niet, zelfs geen bloemen of fruit mag je meebrengen voor de patient.

Dus genoeg hierover, degenen die tevreden zijn moeten helaas betalen voor de niet tevreden zeurders.

Vriendelijke groet Franca

"Dit is de laatste keer dat ik reageer op dit onderwerp, want WIM B. heeft de heer Voogd ook al verzocht om zijn ellenlange schrijfsels wat te verminderen."

 Dat deed Wim B. niet. Hij begreep een korte bijdrage van mij niet. Kennelijk moet ik ze juist langer maken om ze begrijpelijk te houden.