JP, eigenlijk kan niemand goed tegen kritiek. Je doet dingen op een bepaalde manier en dan komt een ander je even vertellen dat het heel anders had gemoeten. Mannen reageren vaak agressief, vrouwen schieten meteen in de verdediging. Nationaliteit heeft daar volgens mij niets mee te maken, al zou het machismo bij zuidelijker volken een zekere rol kunnen spelen.

Het omgaan met kritiek is iets anders. Dat is een kwestie van intelligentie en zelfvertrouwen. Als die voldoende aanwezig zijn, kan kritiek gemakkelijker worden geaccepteerd en worden gezien als een welkome bijdrage. Maar in het algemeen geldt toch dat je het beste alleen je mening kunt geven als je daar expliciet om wordt gevraagd. En zelfs dan moet je tactvol blijven.

Het sympathieke stel met hun chambres d'hôte hoog in de bergen, die een marokkaanse kamer hadden ingericht en daar zó hun best op hadden gedaan, zouden onze kritiek totaal niet begrijpen. Als ik daar te gast zou komen, zou ik de kamer dan ook prachtig vinden, wat hij ook is. Dat hij in die omgeving totaal niet past, zou ik voor me houden, want met die mening van mij schiet niemand iets op. Zo vind ik ook jurken van andere vrouwen, die ze mij trots tonen, altijd schitterend. Maar als ik met ze winkel, zeg ik tijdens het passen uiteraard precies wat ik ervan vind.

Wat het programma betreft vind ik dat de makers de deelnemers wel iets beter zouden moeten coachen om zich tegen zichzelf en tegen andere deelnemers te beschermen.

Wim snijdt eigenlijk een ander onderwerp aan, namelijk de omgangsvormen van Nederlanders. Ik kan uit ervaring zeggen dat dit vooral de omgangsvormen van Hollanders betreft. Toen ik jaren geleden als rasechte Amsterdamse in Limburg terechtkwam, was dat voor beide partijen flink schrikken. Maar in de loop der vele (34) jaren werden de scherpe kantjes er bij mij aardig afgeslepen en kreeg ik steeds meer waardering voor de iets meer voorzichtige manier waarop men daar met elkaar omgaat (die ik in het begin achterbaks noemde). Zozeer zelfs, dat ik me vaak stoor aan de onbehouwen manier waarop sommige landgenoten menen zich te moeten uiten. Net als Christian heb ik in diverse landen gewoond en gewerkt en nergens ben ik dit zo tegengekomen als in het westen van NL. En net als Christian vind ik dat wij helemaal geen taak hebben om andere volken onze omgangsvormen bij te brengen. We zijn toch zo intelligent? Dan moeten we ons dus aanpassen aan andere zeden en gewoonten (wat uiteraard niet betekent dat je je principes overboord moet zetten).

We dwalen af maar toch even een duit in het zakje over cultuurverschillen.

Als je met je Bataafsche Bagage naar Gallië komt, moet je je niet gaan forceren om Franser dan de Fransen te worden. Fransen verwachten dat ook helemaal niet.

Omgangsvormen zijn belangrijk: je netjes voorstellen, een hand geven, kadootjes meegeven als je op bezoek komt, complimenten maken, je verontschuldigen als je iemand voor de voeten loopt of aanstoot, dankjewel zeggen, een deur open houden. Zo gesnapt en zo geleerd. En verder jezelf blijven.

Ik blijf op tijd komen op vergaderingen zelfs als de meesten te laat komen, ik vraag regelmatig de ordre du jour te respecteren, ik bestudeer mijn stukken vooraf. Dat de rest dat niet doet zal me worst wezen. Ben tegen zakenlunches, teveel tijd weg aan geouwehoer. Willen ze me belonen voor extra inspanningen (komt héél weinig voor) dan nodigen ze me maar uit voor een dîner. Wil je dat een vergadering kort duurt, plan hem om 11.00h dan gaat iedereen om 12.00h zitten schuiven op zijn stoel.

Niet egodystoon worden. Je verliest je authenticiteit en het geeft een hoop stress.

Steven

Steven,

ik moest even opzoeken wat egodystoon nu precies betekent.

Iedereen die zijn best doet zich aan te passen (assimileren, integreren) behoudt volgens mijn ervaring toch nog zo veel eigen identiteit en achtergrond dat hij/zij nog steeds als allochtoon overkomt. Is mij toch vaak gebeurd, ook in dit forum - hoe vaak wordt niet mijn benadering als germaans-gründlich ervaren?

Dit even als bijdrage in deze iets afdwalende draad.

Christian v.K.

Christian, Achtergrond kun je niet veranderen. Als je je echter steeds moet forceren om je aan te passen aan je nieuwe cultuur, kun je het gevoel krijgen dat je identiteit onder druk komt te staan. Hetgeen kan leiden tot vervreemding (Verfremdung, aliénation). Hoeveel moeite je ook doet om te begrijpen waarom het gaat zoals het gaat. En zeker als er morele kwesties aan de orde komen. Hoe ver kan je gaan in "politesse" zonder dat je zelf het gevoel krijgt dat je huichelt? Hoe lang houd je het vol de dingen "netjes" te doen (volgens je eigen normen) terwijl de rest "s'en fout royalement"?

Ik denk dat ik mijn weg wel heb weten te vinden maar het kost(te) af en toe moeite. 

En tijd. En wijze raad.

Steven

Ik houd me maar op de vlakte want ik had uit eerdere draden begrepen dat onz' Bosbess op standpunten stond als "ik doe wat ik doe" en "ze nemen me maar zoals ik ben."

Daar is soms alles, soms minder op tegen. Wat te maken heeft met fatsoen natuurlijk.

Giegel gaggel guigel, wat rijmpt er op "huichel" ?

Peter.

Ik neem aan dat de moderator nu eens gaat optreden... dit soort berichten of meldingen aan of over  andere gewaardeerde leden van dit forum gaan wat mij betreft veel te ver! 

kleinzielig, bah!

Ik vind het een hele genuanceerde bijdrage van Bosbess. Ik vergeet het zelf wel eens want ik ben een rasechte 'Hollandse'. Een vader uit Amsterdam en een moeder uit de dorpen onder Amsterdam. Overal gewerkt en gestudeerd in Nederland: Arnhem, Nijmegen, Groningen, Utrecht, Eindhoven en wederom Nijmegen. Het kanaal over en een jaar in Engeland (jawel, geen Schotland) en inmiddels 6 jaar 'sur le territoire Français'.

Getrouwd met een echte Groninger.

Toen ik mijn man leerde kennen, was ik al enkele jaren woonachtig in Groningen en vond ik de mentaliteit al 100x anders cq beter dan in het Westen van het land. Mijn schoonfamilie is van het soort 'bescheiden'. Ik vergeet nooit dat ik met mijn prille geliefde uit eten ging en de 'tournedos' die werd geserveerd was ronduit taai. Ik zei daar direct wat van, wel in nette bewoordingen, maar toch. Mijn aanstaande man kon wel onder de tafel kruipen. Mijn schoonvader is het zelfde laken een pak. Een echte Groninger, hij zal nooit zeggen dat het hem niet bevalt. Dan blijft hij nog liever weg. Als ik mijn man uitleg dat een goede kok graag verneemt dat een klant ontevreden is want dan kan hij de zaken verbeteren, want een goede kok is trots op tevreden klanten. OK, mijn man is daarmee accoord.

Nu mag mijn schoonvader altijd graag vertellen over de gebruiken in het Noorden des Lands. Hij zegt ook altijd dat hij Nederlander is en geen Hollander. Ook mag hij graag het voorbeeld geven van verschillen in de regio. 'Ja', zegt hij, 'kijk, als een Groninger een lekke band krijgt, dan belt hij aan bij de eerste beste boerderij en vraagt hij; 'Heeft u misschien een fietspomp want ik heb een lekke band?'. 'Maar', zegt hij, 'een Drenth is veel bescheidener'. Een Drenth belt aan en zegt 'u heeft zeker geen fietspomp om mijn band op te pompen?'. Een Drenth stelt de vraag al in ontkennende wijze om de eigenaar van de fietspomp de kans te geven de vraag met 'nee' te kunnen beantwoorden. (ik vind dit al zo een leuk voorbeeld als je al 6 jaar in FR woont en je nog steeds een bijzondere vertoning bent als je, weer of geen weer, op de fiets naar je werk gaat).

Kijk, zo heb ik al heel veel geleerd over omgangsvormen. In al die plaatsen waar ik gewerkt heb mocht ik het liefst werken met Achterhoekers, Drenthenaren en Groningers. Ook het zuiden van het land ken ik inmiddels maar beneden de rivieren heb je soms wat meer omwegen nodig om tot de kern van de zaak te komen.

Hier in Frankrijk, toch wel in het diepe zuidwesten, merk ik dat een benadering zonder voorwendselen, direct maar toch correct, wel gewaardeerd wordt.

Dus ik denk dat mijn eigenheid als Nederlandse vaak in goede aarde valt en dat is toch een charme.

Ingrid

Ik heb nu 3 weken naar de afleveringen gekeken.

Ik kijk naar de verschillende wijze van inrichten, let op tot welk afwerkingsniveau men komt, de omgeving, de prijzen. We spelen nog altijd met de gedachte een chambre d'hôte op te zetten en het is natuurlijk leuk om te zien hoe de fransen als gebruiker en tegelijkertijd aanbieder de boel beoordelen. 

Wat mij na drie afleveringen wel duidelijk wordt is hoezeer de beoordeling door de sfeer die je ontwikkelt, puur subjectief natuurlijk, wordt gestuurd.

Elk ander criterium wordt daardoor overschaduwd als het fout gaat.

De laatste week was daar een treffend voorbeeld van, op de een of andere manier sloegen de koppels de plank volledig mis en ging men gaandeweg elkaar naar het leven staan.

In tegenstelling tot wat ik had verwacht bleef iedereen courtois, nam vernietigende kritieken met een minzame lach tot zich, maar er werd wel degelijk afgerekend. Zal ik dit als typisch frans omschrijven?

Na elke aflevering schakelen we meteen over naar de volgende serie onder noemer 'bij fransen thuis' op een andere zender, M6, un diner presque parfait, daar worden de regionale verschillen in omgang zichtbaar.

Al met al erg leerzaam, deze instant cursussen antropologie.

Ruud

Ik denk dat Wim bedoelt dat je jezelf niet bescheiden op hoeft te stellen tegenover de Fransen.

Sommige mensen hebben inderdaad de neiging de Fransen neer te zetten als zo netjes, zo aardig, zo charmant, zo correct, zo gevoelig….

En dan zijn Hollanders maar botte lui.

Ik ben geboren en gespeend in een heel andere cultuur dan het poldermodel, ben opgegroeid in de States waar alles kan, en heb een groot deel van mijn leven doorgebracht tussen keppeltjes en thobes.

Iedere cultuur heeft zijn eigen gewoonten, het heeft dus niets met intelligentie te maken.

Een Amerikaan die zijn hele familie laat passeren voordat hij ter zake komt is onnozel, een fransman die zijn hele familie laat passeren is dat niet, rara hoe kan dat.

Ook ik kwam naar Frankrijk en gedroeg me bescheiden, ja burgemeester, nee buurman, natuurlijk bakker, heerlijk meneer de kok.

Mijn partner, geboren Frans, opgegroeid in het noorden, en woonde lang in Indonesië, vroeg me ooit een keer, zullen we maar vertrekken, toen we na de appero een bord op de tafel gesmeten kregen, dit betaal ik dus niet.

Inderdaad, de/veel fransen zijn bescheiden, en daar snijden ze zich dagelijks mee in de vingers.

Fransen klagen graag, klagen ook altijd, maar er wat aan doen mag schijnbaar niet.

Mijn directheid wordt door bijna iedereen op prijs gesteld, en diegene die er moeite mee hebben, hebben eerder zelf een probleem omdat ze er niet tegen kunnen dat iemand wat van hun wangedrag of wanprestaties zegt.

Mijn bescheidenheid voor de fransen is net als die van Wim (neem ik aan) niets meer dan dat ik voor ieder ander heb, welke kleur die ook is.

En over het programma; je weet als je meedoet wat de gevolgen (kunnen) zijn, daarom doen wij er niet aan mee.

Vandaag smult iedereen van dit soort programma’s, maar het kan je maken en breken.

Ik heb gisteren (eindelijk) genoten van een uitzending van “ik vertrek”

Nee niet die mensen met dat prachtige huis en zeiljacht, maar van dat koppel die dat restaurant kocht.

Dit is cultuur, op het moment dat ik dacht man man man, wat ben je toch stom geweest, zei de man zelf precies hetzelfde.

Maar ze knokten zich er wel door, en ik heb geweldig gelachen om hun optimisme, hun humor, en vooral “vroeger had ik een krantenwijk waar ik meer verdiende” en die smakelijke lach.

Cees.

Deze week was het leuk. Niet alleen was er een stel mannen van de partij, maar een ander stel maakte op een heel aparte manier duidelijk waarin chambres d'hôte kunnen verschillen van een hotel. De dame ontpopte zich tijdens de apéro tot slangenmens door tot ieders verbazing in een heel klein doosje te kruipen (dat wil ik dan ook altijd proberen, maar ik heb geen doosje). En na het diner organiseerde de heer des huizes een hilarische karaoke. De tante Sidonia van het stel kwam daarin helemaal tot leven. In een volgende aflevering sprong ze in een stierenarena tot mijn grote bewondering ook nog eens moeiteloos over een anderhalve meter hoge omheining (dat hoef ik niet te proberen).

Hilarisch waren ook de bedscènes van de twee mannen. Iedere avond worden alle stellen in bed gefilmd, net voor het slapen gaan. Ze wensen elkaar dan welterusten en geven elkaar (verplicht?) een zoen. Kennelijk vonden de programmamakers dat voor de twee mannen te ver gaan, want die wensten elkaar alleen welterusten. Hoe weet ik nou dat die mannen elkaar niet mochten kussen? Omdat de ene man de eerste twee avonden een plagerige kusbeweging in de lucht maakte, richting zijn partner. De derde avond werd de scène afgekapt nét voor hij dat kon doen. Maar toen ze uiteindelijk wonnen, gaven ze elkaar dan toch eindelijk de kus, maar dat was dan ook niet in bed... Ik betwijfel of ze in NL een dergelijke discriminatie hadden gepikt.

Het programma gaf nu ook weer duidelijk aan, waar de gebreken in de competitie zitten. Als je als deelnemer een andere kanshebber een paar (onterechte) drieën geeft (zoals die kale geitenhoeder deed), dan moet je wel bijna winnen, zeker als de anderen wél eerlijk zijn. Ze zouden in plaats van die saaie en veel te makkelijke kijkersvragen beter na vier dagen kunnen vragen:

Bij wie zou u het liefste logeren?

Met als prijs een paar dagen verblijf bij het winnende stel. Deze week had ik dan zeker voor de slangenmens/karaoke-uitbaters gekozen. Ik vond hen heel hartelijk en plezierig (en dan kan ik dat doosje ook eens uitproberen...).